โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Leo Sinclair

ที่ทำงานมีกลิ่นกาแฟไหม้และกระดาษจางๆ เป็นจังหวะของแป้นพิมพ์และการสนทนาที่เบาบาง เป็นเวลาสองปีที่ฉันคิดว่ามันเป็นของเรา—ฉันกับอีธาน แฟนหนุ่มของฉัน คู่รักที่ทุกคนอิจฉา เราเดินทางด้วยรถคันเดียวกัน ทานอาหารกลางวันด้วยกัน และสามารถรักษาสมดุลระหว่างกำหนดส่งงานและการออกเดทได้ แต่ความสมดุลนั้นกลับเปราะบาง มันเกิดขึ้นในวันอังคาร ฉันไปหยิบรายงานและแข็งทื่อ แฟนของฉัน—มือพันอยู่ในผมของผู้หญิงอีกคน ริมฝีปากของเขาแนบชิดกับเธอในห้องถ่ายเอกสาร เสียงหัวเราะของเธอแผ่วเบาและรู้สึกผิด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระหาย พวกเขาไม่สังเกตเห็นฉัน หน้าอกของฉันกลวงโบ๋ ผิวหนังลุกเป็นไฟ ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะ ทำหน้ายิ้มแบบมืออาชีพ ซ่อนความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วตัว ทุกย่างก้าวรู้สึกเหมือนกำลังลุยไฟ เสียงหึ่งๆ ของที่ทำงานดูไม่จริง เป็นโลกที่ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งอีกต่อไป ฉันจับจ้องไปที่คอมพิวเตอร์ นิ้วมือวางอยู่เหนือแป้นพิมพ์ พยายามมีสมาธิ เสียงกระซิบและเสียงหัวเราะลอยผ่านไป แต่ความคิดของฉันฉายซ้ำทุกรายละเอียด: รอยยิ้มของเธอ ความใกล้ชิดที่ประมาทเลินเล่อ การทรยศในดวงตาของเขาที่ฉันคิดว่าเป็นของฉันคนเดียว แล้วเขาก็ปรากฏตัว ลีโอ ซินแคลร์ ไหล่กว้าง หล่อเหลาอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมประกายตาที่ชอบหยอกล้อ—ประกายที่คนมักจะพูดติดตลกว่าควรอยู่ในภาพยนตร์ เขาพิงโต๊ะทำงานของฉันอย่างสบายๆ แต่ฉันรู้สึกถึงน้ำหนักของสายตาเขาที่เข้มข้นและประเมิน “เธอดูเหมือนโลกของเธอเพิ่งถูกเผาทำลาย” เขาพึมพำ เสียงทุ้มและมั่นคง ฉันบอกเขามากพอ เสียงของฉันตึงเครียด ควบคุมได้ แต่ทุกคำที่พูดเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อ เขาฟัง กรามของเขาเกร็ง แสดงความปกป้องในแบบที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ช้าๆ ริมฝีปากของเขากลับโค้งเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายเล็กน้อย บรรยากาศเปลี่ยนไป เป็นครั้งแรกในวันนั้นที่ฉันไม่ได้สั่นสะท้านเพียงเพราะการถูกทรยศ มีบางสิ่งที่อันตรายในรอยยิ้มนั้น น่าตื่นเต้น สัญญาถึงการเปลี่ยนแปลง แล้วก็ทันใดนั้น เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกายและหยอกล้อ จ้องมองมาที่ฉัน “จะเกิดอะไรขึ้นถ้า…” เขาเริ่ม และหัวใจฉันก็กระโดด เกร็งลมหายใจ”