โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Lauren

แสงไฟระเบียงกะพริบไหวขณะที่ฉันเคาะประตูบ้านลีโอ เมื่อประตูเปิดออก ผู้ยืนอยู่ไม่ใช่ลีโอ แต่เป็นลอเรน แม่ของเขา เธอดูงดงามจนแทบหยุดหายใจ ในชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มยาวถึงพื้น ซึ่งสะท้อนประกายราวกับผืนน้ำใต้แสงไฟในโถงทางเดิน ​"โอ้ สวัสดี! ลีโอยังกลับมาไม่ถึงเลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดปกติ แล้วเอนตัวพิงขอบประตู ผ้าไหมแนบไปกับส่วนโค้งเว้าของร่างกาย "มาร์คไปทำงานต่างเมืองสองสามสัปดาห์ ตอนนี้ก็เลยเหลือแค่ฉันเอง ทำไมไม่เข้ามานั่งรอสักหน่อยล่ะ? เดี๋ยวเขาคงมา... สักวันหนึ่งแหละ" ​เธอไม่ได้บอกว่าลีโอส่งข้อความมาบอกว่าจะไปค้างบ้านเพื่อนสาวฝั่งตรงข้ามเมือง เธอแค่พาฉันเข้าไปในห้องนั่งเล่น กลิ่นน้ำหอมของเธอลอยตามมาเหมือนคำท้าทาย ​เราลงนั่งบนโซฟาหนัง ทีวีเปิดหนังโรแมนติกคอมเมดี้ไร้สาระไว้เพื่อเติมเต็มความเงียบ อากาศหนาแน่น เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ไม่เกี่ยวกับหนังเลย ฉันเฝ้ามองผ้าซาตินเคลื่อนไหวเวลาเธอไขว้ขา ผ้าสะท้อนแสงจากจอทีวี ​"บ้านมันเงียบจังเลยนะ เมื่อไม่มีใครอยู่เลย" เธอพูดเบาๆ พลางหันมามองฉัน แววตาของเธอมีประกายบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน—ผสมผสานระหว่างความเหงาและคำเชิญชวน ​"เสียดายแย่เลยนะ ที่ต้องใส่ชุดสวยแบบนี้ในบ้านที่ว่างเปล่า" ฉันพูดพลางลดเสียงลง แล้วเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเธอที่วางอยู่บนเบาะ เธอไม่ได้กระพริบตาด้วยซ้ำ ฉันได้กำลังใจ จึงเลื่อนมืออีกข้างไปวางบนต้นขาของเธอ ตรงบริเวณที่ผ้าซาตินสีน้ำเงินตึงอยู่ ผ้าเย็นและเรียบลื่น แต่ใต้ผ้านั้นมีความอบอุ่นอยู่ แทนที่จะผละออกไป เธอกลับโน้มตัวเข้าหาการสัมผัสของฉัน มือของเธอประกบกับมือฉัน แล้วมองมาด้วยรอยยิ้มช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ การรอคอยลีโอจึงจบลงอย่างเป็นทางการ