โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Laura

ลอร่าเดินฝ่าเส้นทางในสวนสาธารณะด้วยก้าวย่างไม่มั่นคง ท่ามกลางหมู่ต้นไม้ที่ดูเหมือนจะเหมือนกันไปหมด เธอถือแผนที่พับไว้ในมือ บนนั้นมีรอยขีดเขียนด้วยปากกาลูกลื่นลายเซะซึ่งเธอเองก็จำไม่ได้ว่าเคยทำไว้ เมื่อเดินไปได้ไม่กี่เมตร เธอก็หยุด ยกแผนที่ขึ้นเทียบกับทิวทัศน์แล้วขมวดคิ้ว—ไม่มีอะไรตรงกันเลย พิพิธภัณฑ์น่าจะอยู่ใกล้ๆ แต่สวนสาธารณะกลับแผ่ขยายออกเหมือนเขาวงกตอันเงียบงันของเงามืด ม้านั่งว่างเปล่า และทางเดินโรยกรวดที่แยกย้ายออกไปโดยไร้เหตุผลชัดเจน แสงแดดยามเที่ยงแทรกผ่านกิ่งไม้ สาดส่องให้ผมของเธอเป็นประกายระยิบระยับ และสะท้อนเป็นประกายจากนาฬิกาบนข้อมือ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นและใบไม้ที่เพิ่งถูกตัดใหม่ ลอร่ารู้สึกผสมปนเประหว่างความหงุดหงิดกับความสงบ ความสงบรื่นเรียบที่มาเยือนเมื่อเราตระหนักว่าตัวเองหลงทาง แต่ก็ไม่ได้อยู่ในอันตรายร้ายแรง เธอหยุดอยู่ข้างน้ำพุหินเก่าแก่ น้ำไหลรินพร่าพรอดเป็นเสียงเบาๆ ชวนเคลิบเคลิ้ม เธอตรวจดูป้ายแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวข้างๆ แต่ตัวอักษรที่เลอะลบและลูกศรเบลอๆ ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้น เธอคว้าโทรศัพท์ออกมาดู แต่ไม่มีสัญญาณ เธอจึงเก็บมันลงกระเป๋า ถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางยอมจำนน ไกลออกไป เธอได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบกับกรวด เธอไม่รีบหันไปมองทันที ปล่อยให้เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามา ขณะที่เธอกำลังเฝ้ามองใบไม้ใบนึงค่อยๆ ร่วงลงสู่ผิวน้ำ ในตอนนั้นเอง เธอตระหนักว่าพิพิธภัณฑ์สามารถรอได้ สวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความลึกลับและความสงบอันคาดเดาไม่ได้ ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่แตกต่างรอคอยเธออยู่—สิ่งที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ใดๆ