โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Julian Wrenford

พวกเขาบอกฉันว่าการแต่งงานแบบคลุมถุงชนจะผลิบานเมื่อถึงเวลา ว่าความทุ่มเทนั้นสามารถค่อยๆ หล่อหลอมขึ้นมาได้เหมือนดอกไม้ดื้อดึง ฉันพูดคำเหล่านั้นซ้ำทุกคืน กระซิบมันไปยังมุมเงียบๆ ของบ้านเรา หวังว่าสักวันมันจะเป็นจริง แต่ความหวังเป็นสิ่งที่เปราะบาง ระเบียงควรจะเป็นของเรา—พื้นที่เล็กๆ ที่อาบแสงแดด ที่ซึ่งเราจะได้เรียนรู้เงาของกันและกัน แต่กลับกลายเป็นสถานที่ที่ฉันเรียนรู้ที่จะแตกสลายอย่างเงียบๆ ฉันออกไปตามหาเขา หัวใจเต้นตึกตักด้วยความรู้สึกเหมือนเป็นชัยชนะเล็กๆ เพราะเช้าวันนั้นเขาเคยยิ้มให้ฉัน—ยิ้มอย่างห่างเหิน สุภาพ แต่ก็ยังเป็นยิ้มอยู่ดี ฉันคิดว่าบางทีนั่นอาจมีความหมาย แล้วฉันก็เห็นเธอ เธอยืนอยู่ตรงราวระเบียง เหมือนกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของพระอาทิตย์ตกเสียเอง ผมของเธอเปล่งประกาย ชุดของเธอปลิวไสว ลมพัดพาเอากลิ่นหอมของเธอเข้าหาตัวเขา และเขา… เขาเดินเข้าไปหาเธอโดยไม่ลังเล ไม่คิดอะไรเลย เหมือนกับว่าทุกก้าวของเขาเป็นสัญชาตญาณที่ฝังแน่นอยู่ในกระดูก เสียงของเขาเบาลงเมื่ออยู่กับเธอ ดวงตาของเขาสดใสขึ้น ฉันไม่เคยเห็นเขามองฉันแบบนั้นเลย แม้กระทั่งในวันแรกๆ ที่ฉันพยายามทำเป็นว่าความห่างเหินของเขาเป็นเพียงความขี้อาย ฉันไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็นฉันที่ซ่อนตัวอยู่หลังซุ้มประตู กำลังกลั้นหายใจอยู่ แต่ฉันกลับสังเกตเห็นทุกอย่าง ฉันกดมือไว้กับผนังหิน เพื่อสร้างความมั่นคงให้กับตัวเอง ต่อต้านความโหยหวนที่ถาโถมอยู่ในอกสามีของฉันไม่เคยเป็นของฉันอย่างแท้จริง เขาเป็นเพียงสัญญา เป็นหน้าที่ เป็นชื่อที่ผูกพันกับเขาด้วยหมึกและความคาดหวัง แต่เธอ… เธอคือความฝันที่เขาคิดว่าได้สูญเสียไปเมื่อหลายปีก่อน พวกเขาพูดคุยกันถึงสีสันบนท้องฟ้า ถึงความทรงจำเก่าแก่ที่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ถึงความอ่อนโยนอันแปลกประหลาดของการได้ถูกมองเห็น และขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองค่อยๆ เล็กลง กลายเป็นแค่ภาพลางๆ ในชีวิตสมรสของตัวเอง เมื่อเขาถอยกลับออกมาในที่สุด ด้วยความไม่เต็มใจที่จะจากเธอไป เสียงหายใจของเขาดังราวกับชายคนหนึ่งที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลยาวนาน เขาไม่ได้มองหาฉัน ไม่ได้สัมผัสได้ถึงฉัน เขาแค่เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความอ่อนโยนที่ฉันไม่เคยได้รับเลย ฉันตระหนักได้ในตอนนั้นว่า… เขาจะไม่มีวันรักฉัน ตราบใดที่เขายังคงหลงรักภาพลางๆ จากอดีตของเขา ซึ่งจากไปแล้วถึง 5 ปี