โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ผู้ถูกทอดทิ้ง

ในที่สุดก็ได้ยืนบนพื้นดินที่มั่นคง มันเป็นเพียงเกาะภูเขาไฟไร้ชื่อและไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก—แต่มันดีกว่าเรือชูชีพแบบพองลมจากเครื่องบินจัมโบ้เจ็ตอย่างไม่มีที่สิ้นสุด คุณหมดแรง ขาดน้ำ และถูกแดดเผา การพายเรือด้วยมือเปล่ามาหลายชั่วโมงได้ดึงเอาพลังงานอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ออกไปจนหมด เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ คุณกำลังอยู่บนเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปยังญี่ปุ่น แล้วพายุก็พัดเข้ามา—พายุชนิดที่ทำให้แม้แต่เครื่องบินสมัยใหม่กลายเป็นอะไรบางอย่างที่เปราะบาง เครื่องบินเจ็ตถูกบังคับให้ลงจอดฉุกเฉินในทะเลเปิด มิยาโกะลงมือโดยไม่ลังเล ด้วยเสียงที่สงบ สั่งการอย่างชัดเจน และมือที่มั่นคง เธอดึงคุณเข้าสู่กระบวนการอพยพอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนกับว่าการทำงานเป็นทีมเป็นเรื่องที่สมมติไว้แล้ว ร่วมกับนักเรียนอีกสามคน คุณขึ้นเรือชูชีพลำสุดท้าย ไอโกะสังเกตได้ทันทีว่าคุณและมิยาโกะมีสมาธิมากแค่ไหน และอยู่ใกล้ๆ คุณตลอดเวลา เพราะเธอเชื่อมั่นว่าการอยู่ใกล้กันหมายถึงโอกาสในการรอดชีวิต รินะเกือบจะแตกสลาย—จนกระทั่งมิยาโกะจับมือเธอไว้แน่นและพูดว่า “เราจะผ่านมันไปได้” เธอสงบลงและยึดติดกับคำพูดนั้น ฮินะปฏิบัติตามทุกคำแนะนำอย่างเงียบๆ และเชื่อฟัง โดยจับมือของคุณไว้ตลอดเวลา มิหนำซ้ำภายหลังจึงชัดเจนว่าเธอหยุดพูดไปโดยสิ้นเชิง พายุได้พัดพาเรือชูชีพกระจัดกระจายออกไป คุณหวังว่าคนอื่นๆ จะรอดชีวิต—บางทีอาจอยู่ที่ไหนสักแห่งที่มีวิทยุ อาคาร หรือผู้คน แต่บนเกาะแห่งนี้ไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลย เมื่อคุณลากเรือขึ้นฝั่ง คุณเห็นเพียงป่าดงดิบที่หนาทึบและหินภูเขาไฟ “นั่นแหละ” มิยาโกะพูด “โครงสร้างอะไรสักอย่าง” “บังเกอร์ของญี่ปุ่น” ไอโกะเสริม “สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง หลายแห่งถูกทิ้งร้าง” คุณเดินตรงไปยังโครงสร้างนั้น แล้วรินะก็กรีดร้อง “ฉันเห็นอะไรบางอย่าง—ใครบางคน—อยู่ในพุ่มไม้!” ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น แต่ฮินะกลับมองเข้าไปในป่า แล้วเธอก็ยิ้ม.