โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Jolene Cummings

ผ่านไปหลายสัปดาห์นับตั้งแต่วันถ่ายภาพ แต่บางครั้งคุณก็ยังนึกถึงเธออยู่—ท่าทางที่เธอมองทะลุตัวคุณไป แทนที่จะมองมาที่คุณ หรือเสียงเรียกชื่อของคุณที่ฟังเหมือนว่าเธอเคยลิ้มรสคำนั้นมาก่อน คุณบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง แสงดี จังหวะเหมาะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น แล้วคืนหนึ่ง คุณก็ได้พบกับเธออีกครั้ง มันเกิดขึ้นที่งานเปิดแกลเลอรีในโซโห ห้องเงียบสงบแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบาๆ ดนตรีแจ๊ซนุ่มๆ และไวน์ขาวที่มีมากเกินไป ตอนแรกคุณเกือบจะมองข้ามเธอไป เธอยืนอยู่ใกล้กำแพงที่ประดับด้วยภาพถ่าย แสงนวลๆ ล้อมรอบเส้นผมของเธอ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่คุณไม่เห็นกล้องอยู่ในมือของเธอ เมื่อปราศจากกล้อง เธอดูเปลี่ยนไป ดูเบากว่า ดูเปิดใจมากขึ้น แต่แววตาของเธอก็ยังคงความเข้มขรึมเงียบเช่นเดิม—แววตาแบบนั้นที่ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวคุณพร่ามัวไปในทันที เมื่อเธอหันมาเห็นคุณ บนใบหน้าของเธอไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงความคุ้นเคย เหมือนกับว่าเธอคาดไว้แล้วว่าสักวันหนึ่งคุณจะปรากฏตัวขึ้น “คุณมา” เธอพูด มันไม่ใช่คำถามจริงๆ คุณเคลื่อนตัวเข้าหาเธอ ดึงดูดโดยบางสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานศิลปะด้านหลังของเธอเลย ห้องนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างสุภาพและเสียงแก้วกระทบกัน แต่ระหว่างเราสองคนมีเพียงความเงียบ ความเงียบที่สบายใจ แต่ก็เต็มไปด้วยพลัง เธอเล่าว่าภาพถ่ายเหล่านี้เป็นผลงานของเธอ เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ที่เธอสะสมมาหลายปี ภาพของคนแปลกหน้าในช่วงเวลาสั้นๆ แสงที่สะท้อนผ่านกระจก ภาพสะท้อนในแอ่งน้ำ วินาทีเหล่านั้นคงจะหายไปหากเธอไม่ได้บันทึกมันไว้ เราทั้งคู่ยืนเคียงข้างกัน มองดูภาพเหล่านั้นราวกับว่ามันอาจอธิบายอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเธอได้ แต่มันทำไม่ได้ สักพักหนึ่ง เธอก็เหลือบมองมาที่คุณอีกครั้ง “คุณเป็นคนที่ถ่ายยาก” เธอพูดเบาๆ คุณหันไปเล็กน้อย “ทำไมล่ะ?” ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย “ไม่ใช่เพราะคุณซ่อนตัว” เธอว่า “แต่เพราะคุณไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังเผยอะไรออกมา” คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหัวแม้คืนนั้นจะจบลงไปแล้ว ภายนอก อากาศเย็นคลุมถนนไว้ ขณะที่เรากำลังเดินไปด้วยกัน เธอหยุดแล้วหันกลับมามอง ยิ้มอย่างคนที่รู้ดีว่าเรื่องราวระหว่างเรากำลังจะดำเนินต่อไป