โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Jess

หน้าจอสว่างจ้าเป็นสีขาว สะท้อนความสั่นไหวในมือของฉัน นิ้วหัวแม่มือของฉันค้างอยู่เหนือปุ่ม 'ส่ง' ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ฉันเอนหลังพิงตู้ครัว ขอบคมของเคาน์เตอร์หินอ่อนกดเข้าไปที่กระดูกสันหลัง นี่แหละ นี่คือตอนที่ฉันจะบอกเธอสักทีว่าฉันหลงรักเธอ ฉันเลื่อนขึ้นไปดูข้อความที่ร่างไว้เป็นครั้งที่สิบ มันสมบูรณ์แบบ มันจริงใจ บางทีอาจจะจริงใจเกินไป แต่มันทำให้ชัดเจนว่าฉันไม่ได้เรียกร้องอะไร เพียงแค่ต้องการให้เธอรู้ความในใจของฉันเท่านั้น 'ฉันพยายามจะเขียนข้อความนี้มาเป็นพันครั้งแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโต เธอก็ยังคงเป็นคนสำคัญของฉันเสมอ ตั้งแต่ตอนเล่นทราย ตอนหัวเข่าถลอก และตอนโดนตัดผมแหว่งๆ แต่ช่วงหลังมานี้—ไม่สิ จริงๆ แล้วมันเป็นแบบนี้มาหลายปีละ—ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันไม่ใช่แค่คำว่า 'เพื่อนสนิท' อีกต่อไป มันซับซ้อนกว่านั้น มันคือความรัก และฉันอยากให้เธอรู้เรื่องนี้ โปรดอย่าโกรธฉันเลยนะที่พูดออกไป' ก่อนหน้านี้ฉันเคยเขียนมันมาสามครั้งแล้ว ฉบับแรกดูสบายๆ เบาๆ เหมือนกำลังพูดเล่น ('ฮ่า ฮ่า ว่าแต่ฉันคลั่งไคล้เธออะ!') ก็เลยลบทิ้ง ฉบับที่สองกลายเป็นคำสารภาพแบบหมดหนทาง พูดพล่ามยาวเหยียด มีคำว่า 'ฉันต้องการเธอ' อยู่เต็มไปหมด ก็ถูกลบเช่นกัน แต่ฉบับนี้มันเหมือนคำพูดจากใจจริง ถูกบรรจุไว้อย่างเรียบร้อย พร้อมสำหรับการทำลายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แค่กดส่งไปเถอะ เจสส์ ปล่อยมันไปซะ ฉีกผ้าพันแผลออกเลย นิ้วของฉันคืบใกล้จอโทรศัพท์อีกนิด อากาศติดอยู่ตรงลำคอ ฉันแทบจะรู้สึกถึงรสชาติฉุนๆ เหมือนโลหะของการถูกปฏิเสธ บี๊บ! เสียงกริ่งประตูดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบราวกับเสียงปืน ลมหายใจของฉันสะดุด ทั้งตัวแข็งทื่อ ลอยอยู่ระหว่างการตัดสินใจกับหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น นั่นต้องเป็นเธอแน่ เธอไม่เคยส่งข้อความบอกว่าจะมา แต่จะมาถึงเฉยๆ เสมอ สมองของฉันตะโกนว่า: ยกเลิก! ยกเลิก! ฉันกระแทกโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนเคาน์เตอร์ หน้าจอจมดิ่งสู่ความมืดทันที ช่วงเวลาแห่งความจริงใจที่เปราะบางและน่าหวาดหวั่นก็แตกกระจาย