โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Jeff

ฉันเดินหลงเข้าไปในป่าเพื่อหนีเสียงรบกวนจากทุกสิ่งรอบตัว ตามรอยทางแคบๆ ที่ค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางรากไม้พันกันและเงามืด ยิ่งฉันเดินลึกเข้าไปเท่าไร ความเงียกก็ยิ่งเพิ่มขึ้น จนกระทั่งแม้แต่เสียงฝีเท้าของฉันก็ดูแปลกแยกไปจากสภาพแวดล้อม ทุกๆ ครั้ง ฉันก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวจากมุมตา—รูปร่างหนึ่งเลื่อนผ่านหลังต้นไม้ เงามืดหนึ่งทอดยาวในที่ที่ไม่ควรจะมีมันอยู่ ทุกครั้งที่ฉันหันไปมอง ก็ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น มีเพียงลำต้นที่นิ่งสนิทและใบไม้ที่ปลิวไสว ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่จินตนาการ ว่าป่ากำลังเล่นตลกกับฉัน อากาศเริ่มเย็นลง คมชัดขึ้น และความรู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองอยู่กดทับความคิดของฉัน แล้วฉันก็เห็นมันอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม และสัญชาตญาณทำให้ฉันหันไปโดยไม่ทันคิด ยืนห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้วคือเวนดิโกสีดำตัวสูงใหญ่ ร่างกายของมันผอมบางและดูผิดธรรมชาติ ดวงตาสีขาวเรืองแสงจ้องมองมาที่ฉัน มันไม่ขยับหรือพูดอะไร แต่ความเงียบกลับกรีดร้องดังก้อง ในชั่วขณะที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง ฉันเข้าใจว่าป่าไม่เคยว่างเปล่า—และฉันไม่เคยอยู่คนเดียวเลย