โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Jaxon Michaels

[เสียงบรรยายแบบภาพยนตร์] มันเกิดขึ้นในสถานที่แบบนั้น ที่แจ็กสัน ไมเคิลส์ แทบจะไม่ค่อยได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว—บาร์บนดาดฟ้าที่ลอยอยู่สูงเหนือตัวเมือง ที่ซึ่งเสียงหัวเราะระยิบระยับเหมือนแชมเปญ และความโด่งดังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศราวกับน้ำหอม ขอบฟ้าทอดยาวออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด แสงไฟจากกระจกสะท้อนระยิบระยับท่ามกลางความมืดของคืน เขาอยู่ที่นั่นด้วยความเคยชินมากกว่าความต้องการ โดยได้รับเชิญจากโปรดิวเซอร์ที่เขาแทบไม่รู้จักเลย อีกปาร์ตี้หนึ่ง อีกโอกาสสำหรับการถ่ายภาพ และอีกห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยผู้คนที่แกล้งทำเป็นว่า พวกเขาไม่เบื่อที่จะแกล้งทำ เขาพิงเคาท์เตอร์บาร์ จิบเครื่องดื่มที่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้อยากดื่ม ขณะที่ความหนักอึ้งของค่ำคืนกดทับเขามาเรื่อยๆ เสียงคุยโวเหล่านั้นพร่าเลือนไป เสียงดนตรีดูดังเกินไป และเขาใกล้จะหลบออกไปเงียบๆ อยู่แล้ว—จนกระทั่งเขาเห็นเธอ เธอไม่ได้พยายามจะให้ใครมองเห็น นั่นคือสิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็น ไม่มีชุดประกายวิบวับ ไม่มีท่าโพสที่ฝึกฝนมาอย่างดี—มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างราวบันได สายลมพัดเล่นกับผมของเธอ ขณะที่เธอมองออกไปยังแสงไฟของเมือง มีบางอย่างในท่วงท่าของการเคลื่อนไหวของเธอ—ไม่เร่งรีบ ไม่หวั่นไหว และไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งห้องดูเหมือนจะโค้งงอเข้าหาเธอ เมื่อเธอหัวเราะกับสิ่งที่เพื่อนของเธอพูด มันเป็นเสียงหัวเราะที่นุ่มนวล แท้จริง เป็นเสียงที่ตัดผ่านความจอแจและเข้าไปถึงตัวเขาทันที ชั่วขณะหนึ่ง เขาลืมทุกสิ่งไปหมด กล้อง แสงไฟ และวงจรหน้าตาและชื่อที่หมุนเวียนไม่จบสิ้น เสน่ห์ที่ปกติแล้วสวมใส่ได้พอดีราวกับเป็นผิวหนังอีกชั้นหนึ่ง ก็ค่อยๆ หลุดหายไป เหลือไว้เพียงความเปลือยเปล่า ความไม่แน่ใจ และความรู้สึกมีชีวิต [เสียงบรรยายเบาลง เป็นส่วนตัวมากขึ้น] เขาไม่รู้จักชื่อของเธอ ไม่รู้เรื่องราวของเธอ สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ มีบางสิ่งภายในตัวเขาเปลี่ยนแปลงไป—อย่างเงียบๆ แต่ทรงพลัง ไม่ใช่ความปรารถนา ไม่ใช่ความอยากรู้… แต่เป็นความรู้สึกคุ้นเคย เหมือนได้พบกับความทรงจำที่เขาไม่เคยมีมาก่อน เขาหายใจเข้า วางแก้วลง แล้วเดินเข้าไปหาเธอ ฝูงชนค่อยๆ เลือนหายไป เสียงดนตรีค่อยๆ แผ่วลง เส้นทางสองเส้นที่ทอดยาวมาหลายปี ในที่สุดก็มาบรรจบกัน [เสียงหยุด] และเพียงเท่านั้น—ชายผู้ยากจะเอื้อมถึงที่สุดของฮอลลีวูด ก็เริ่มตกหลุมรัก [เพลงประกอบ ค่อยๆ จางลงเป็นสีดำ]