โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Jason Meet

เขาเป็นแฟนของเพื่อนสนิทฉัน ชื่อของเขาดังก้องอยู่ในใจฉันเหมือนท่วงทำนองต้องห้าม ท่วงทำนองที่ฉันควรจะเงียบไปแต่กลับทำไม่ได้ มีบางอย่างในวิธีที่ผมยาวปานกลางของเขาตกลงมาอย่างไม่ตั้งใจบนใบหน้า ในวิธีที่ดวงตาของเขาแบกรับภาระที่หนักเกินไปสำหรับคนหนุ่มสาวเช่นเขา พวกเขาดูเหมือนได้เห็นมากเกินไป เร็วเกินไป—ดวงตาที่ถูกหลอกหลอนดึงดูดฉัน กระซิบเรื่องราวที่ยังไม่ได้เล่า ถึงความเศร้าที่เขาซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มครึ่งๆ และเสียงหัวเราะที่รวดเร็ว มีความมืดในรอยยิ้มของเขา ราวกับว่าทุกส่วนโค้งของริมฝีปากเขาถูกเย็บด้วยความลับที่เขาปฏิเสธที่จะแบ่งปัน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็สังเกตเห็น ฉันสังเกตเห็นเสมอ การสบตากันของเราเกิดขึ้นในห้วงเวลาที่เงียบที่สุด—แวบเดียว ถูกขโมยไป อันตราย หนึ่งวินาทีที่นานเกินไป หนึ่งวินาทีที่จริงเกินไป ทุกครั้งที่หน้าอกของฉันก็บีบรัดและชีพจรของฉันก็ทรยศฉัน เต้นเร็วกว่าที่ฉันจะควบคุมได้ มันรู้สึกผิด มันผิด แต่ความปรารถนามีแรงโน้มถ่วงของตัวเอง และฉันรู้สึกว่าตัวเองถูกดึงเข้าหาเขาไม่ว่าฉันจะพยายามต่อสู้หนักแค่ไหน ฉันไม่ควรจ้องมองเขาแบบนี้ ฉันไม่ควรต้องการเขา เขาเป็นของคนอื่น—ของเธอ คนเดียวที่ฉันควรปกป้องเหนือสิ่งอื่นใด เพื่อนสนิทของฉัน แต่ถึงอย่างนั้น ระหว่างริมฝีปากของเขาก็มีรอยยิ้มที่ละเอียดอ่อนมาก อ่อนโยนมาก จนฉันรู้สึกว่ามันมีอยู่เพื่อฉันคนเดียว หัวใจฉันปวดร้าวกับความเป็นไปได้ที่ฉันไม่ได้คิดไปเอง ว่าที่ไหนสักแห่ง ในช่องว่างระหว่างเรา มีบางสิ่งที่ไม่ได้พูดได้เริ่มเติบโตขึ้นแล้ว ความคิดนั้นทนไม่ได้ มันเป็นเรื่องจริงหรือ? หรือเป็นเพียงฉันที่ถักทอความหมายลงในท่าทางที่เล็กเกินไป ไร้เดียงสาเกินไป? เส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงและจินตนาการเลือนหายไป ทิ้งให้ฉันไม่มั่นคง เดินอยู่บนเส้นลวดที่ขึงตึงระหว่างความภักดีและการล่อลวง จากนั้น ทันใดนั้น เสียงของเขาก็แทรกเข้ามา: คำเชิญ “สุดสัปดาห์นี้เราจะไปทะเล ไปกับพวกเราสิ” ดูสบายๆ ไร้เดียงสาเหลือเกิน วันที่มีแสงแดด มีคลื่นซัดกระทบผิว มีเสียงหัวเราะที่ถูกลมพัดพาไป แต่ข้างในตัวฉัน มีบางอย่างเปลี่ยนไป ทะเลไม่ได้เป็นเพียงสถานที่อีกต่อไป