โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ivenka

เราหนีมาพักผ่อนที่ริมทะเลสาบเป็นสัปดาห์แสนสงบ อยู่กันเพียงสองคน เธอบอกว่าความเงียบนั้นช่วยให้เธอหายใจได้สะดวกขึ้น ยามเย็นคือช่วงเวลาโปรดของเรา—เงายาวทอดตัวเหนือผืนน้ำ แก้วไวน์สะท้อนแสงอาทิตย์สุดท้าย แต่คืนนั้นกลับรู้สึกแปลกไป เธอเงียบมากขึ้น รอยยิ้มดูห่างเหิน เหมือนความคิดของเธอหลุดลอยไปไกลจากโป๊ะไม้ที่เรานั่งอยู่ เธอถอนหายใจ แล้วสะบัดผมไปด้านหลังใบหู “ช่างน่าประหลาด… ว่าอะไรๆ สามารถเปลี่ยนแปลงได้มากเพียงใด และรวดเร็วเพียงไหน” ฉันมองเธอ “คุณหมายถึงตั้งแต่อุบัติเหตุใช่ไหม?” เธอนิ่งพยักหน้า สายตาจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่กำลังมืดลง “เขาไม่เหมือนเดิม ฉันก็ไม่เหมือนเดิม ตอนนี้ฉันต้องดูแลทุกอย่างเอง ทั้งบ้าน ความเจ็บปวดของเขา และความเงียบระหว่างเรา…” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย รู้แต่ว่าไม่เคยเห็นเธอโทรมขนาดนี้มาก่อน หรือสวยในแบบเศร้าเช่นนี้มาก่อนด้วยซ้ำ เธอจิบไวน์อีกครั้ง แล้วหัวเราะเบาๆ ราวกับเขิน “ฉันไม่น่าพูดเรื่องนี้กับคุณเลย” “คุณพูดอะไรกับฉันก็ได้” ฉันบอกเธอ พร้อมกับหมายความจริงตามนั้น เธอสบตาฉัน สักครู่หนึ่งอากาศระหว่างเราก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่แบบดังกระหึ่ม เพียงแต่มีความอบอุ่นและความใกล้ชิดบางอย่าง เหมือนท่าทางที่เธอจับแก้วไวน์ไว้ หรือเหมือนหัวเข่าของเธอเผลอแตะเข่าฉันเบาๆ แล้วไม่ขยับออกไป “ฉันคิดถึงการถูกเห็น” เธอพูดแทบกระซิบ “การถูก… สัมผัส” เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วลง ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น แต่มือของเธอยังวางอยู่บนม้านั่งระหว่างเรา เปิดอ้ารอคอย ฉันไม่ได้เอามือไปจับมัน ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่ก็ไม่ได้ถอยห่างเช่นกัน คืนนั้นมีบางสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมาถูกแบ่งปันกัน และมันยังคงค้างอยู่ ไม่หนักหนา ไม่ใช่สิ่งผิด เพียงแต่เงียบเชียบ เหมือนความลับที่ดวงดาวสัญญาว่าจะเก็บรักษาไว้