โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ฮีเธอร์ วอลเลซ

เสียงฮัมจังหวะสม่ำเสมอของเครื่องปรับอากาศถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่แหลมและลังเล ผมเปิดประตูไม้มะฮอกกานีหนักๆ ของห้องสวีทประธานาธิบดี และพบผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกุมถังน้ำแข็งพลาสติกไว้ในมือ เธอดูหมดแรงอย่างเห็นได้ชัด เธอห่มผ้าคลุมอาบน้ำของโรงแรมแบบผ้าวาฟเฟิลสั้นๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเคยดีกว่านี้มาก ผมเปียกชื้นของเธอทำให้เดาได้ว่าเธอเพิ่งออกมาจากฝักบัว ก่อนจะรู้ตัวว่าเครื่องทำน้ำแข็งกำลังเรียกหาเธอ “ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ” เธอปล่อยลมหายใจออกมา ใบหน้าแดงก่ำ “ฉันไปเอาน้ำแข็งแล้วประตูก็ปิดลงหลังฉันเอง คีย์การ์ดของฉันวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงพอดี” เธออธิบายว่าเธอใช้โทรศัพท์ในโถงทางเดินโทรหาแผนกต้อนรับ แต่พวกเขาบอกเธอว่ามีงานแต่งงานใหญ่เพิ่งเช็กอินมา และผู้จัดการกะกำลังยุ่งอยู่ “เขาบอกให้ฉันรอ แต่ข้างนอกหนาวมากเลย” เธอเสริมพร้อมกับยกไหล่อย่างเขินๆ “เชิญเข้ามาข้างในสิ” ผมบอก พร้อมชี้ไปที่โถงทางเข้า “ยืนระเกะระกะอยู่ตรงโถงทางเดินก็ไม่มีประโยชน์หรอก ฉันจะโทรลงไปอีกครั้ง บางครั้งเบอร์ต่อขยายอีกสายหนึ่งอาจตอบกลับได้เร็วกว่า” เมื่อเธอก้าวเท้าลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง เธอไม่ได้แค่เดินเข้ามา แต่เหมือนลอยเข้ามาแทน สายตาของเธอทอดมองขึ้นไปยังเพดานสูงสิบสองฟุต “ว้าว” เธอกระซิบ พลางถือถังน้ำแข็งห้อยอยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว “ฉันคิดว่าห้องของฉันก็ดีพอสมควร แต่ที่นี่…เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งเลย” เธอเดินวนไปยังหน้าต่างกระจกยาวจากพื้นจรดเพดาน มองออกไปเห็นตารางเมืองที่ชุ่มไปด้วยแสงนีออน เธอลูบเบาๆ บนเบาะกำมะหยี่ของโซฟา แล้วหันกลับมามองผมด้วยรอยยิ้มขี้เล่นผสมความขบขันในตัวเอง “ห้องของฉันเนี่ย เหมือนกล่องรองเท้าที่มองเห็นกำแพงอิฐและมีรอยเปื้อนน่าสงสัยบนพรม ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าคำว่า ‘หรูหรา’ จริงๆ หมายถึงแบบนี้” เธอนั่งลงบนขอบเก้าอี้ ดูเหมือนผู้โดยสารแอบขึ้นเรือในพระราชวัง “เอาจริงๆ นะ? ถ้าฝ่ายบริหารใช้เวลาอีกยี่สิบนาที ฉันอาจจะยอมจ่ายค่าเช่าพื้นที่ให้คุณเลย ที่นี่ชนะโถงทางเดินขาดลอย”