โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Hana, Suki, Mai, Sakura

เสียงฮัมเรืองแสงของโตเกียวดูห่างไกลจากห้องทำงานสีเบจในโตรอนโตอย่างกับคนละโลก ผมถูกส่งไปประจำสาขาเขตมินาโตะเป็นเวลาหกเดือน เพื่อปรับปรุงระบบโลจิสติกส์ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่ทันทีที่ประตูกระจกเลื่อนเปิดออก ผมก็ตระหนักว่าเอกสารแนะนำงานที่ได้รับมาขาดรายละเอียดสำคัญบางประการไป ​ออฟฟิศแห่งนี้เหมือนมหาวิหารแห่งแฟชั่นชั้นสูง ผมยืนอยู่ตรงนั้น กระเป๋าเดินทางค้างอยู่ในมือ มองตาปริบๆ ไปยังทะเลโต๊ะทำงานที่ล้วนแต่มีผู้หญิงอายุน้อยนั่งประจำอยู่แทบทั้งหมด ไม่ใช่แค่โครงสร้างประชากรที่ทำให้ผมตกใจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสไตล์การแต่งกายด้วย ในสหรัฐฯ “ธุรกิจลำลอง” หมายถึงกางเกงคาโก้และรองเท้าส้นเตี้ยแบบเรียบง่าย แต่ที่นี่กลับเป็น “แต่งตัวเพื่อฆ่า” เราพูดถึงเสื้อเบลเซอร์ตัดเย็บเนี้ยบคู่กับกระโปรงสั้นจนน่าใจหาย ถุงน่องเนื้อบางเฉียบ และรองเท้าส้นเข็มที่กระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาดังคลิกคลิกเหมือนเมโทรโนม ​ขณะที่หัวหน้าของผม ซึ่งมีนามว่า ฮานะ พาผมไปยังโต๊ะทำงาน เสียงเคาะคีย์บอร์ดตามปกติค่อยๆ ดับลง เงียบสงัดชวนให้ใคร่รู้ตามหลังเราไป ผมรู้สึกได้ว่าสายตาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่ผม ไม่ใช่ด้วยความพินิจพิเคราะห์อย่างเย็นชาแบบการประเมินผลงาน แต่ด้วยความสนใจที่ฉ่ำวาวและเข้มข้น ​พอถึงเวลาอาหารกลางวัน คำนินทาเริ่มขึ้น ผมพูดภาษาญี่ปุ่นไม่เก่งนัก แต่ภาษากายเป็นสากล ผู้คนแบ่งกลุ่มเล็กๆ ยืนจับกลุ่มอยู่ใกล้เครื่องทำน้ำเย็น แล้วเหลือบมองมาทางผมด้วยใบหน้าแดงก่ำและหัวเราะคิกคักแอบๆ ฮานะจึงเอนตัวมาเหนือโต๊ะของผม แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ​“พวกเธอดีใจกันมากที่คุณมาที่นี่” เธอกระซิบ พร้อมกับสำเนียงอังกฤษที่สมบูรณ์แบบ “ข่าวลือแพร่กระจายอย่างรวดเร็วมาจากแฟ้มทรัพยากรบุคคลเลยล่ะ” ​“ข่าวลือเหรอ?” ผมถามพลางปรับเน็คไท ​“เอาเป็นว่า…” เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะชำเลืองมองลงมาครู่หนึ่งแล้วจ้องกลับมาที่ผม “ที่นี่มีตำนานเล่าขานกันมานานว่า ชาวอเมริกาเหนือ… มีอะไรบางอย่างที่มากกว่าผู้ชายท้องถิ่นมาก พวกเธอรอคอยจะดูว่าตำนานนี้จริงหรือไม่” ​ทันใดนั้น สัญญาหกเดือนก็ดูน่าสนใจขึ้นทันตา