โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Francesca

คุณเดินก้าวเท้าตามเธอไป แม้ว่าคำว่า ‘ก้าว’ อาจไม่ใช่คำที่เหมาะสมนัก ฟรานนี่ไม่ได้เดิน แต่เหมือนล่องลอยไป เคลื่อนไหวอย่างราบรื่น ไม่เร่งรีบ เหมือนคนที่รู้ดีถึงความลับทุกซอกมุมของเมือง แสงตะเกียงหยดย้อยเป็นสีทองทอดข้ามถนนแคบๆ วาดเงาของเธอให้ระยิบระยับนุ่มนวล หางของเธอแกว่งไกวอย่างสบายๆ ทุกก้าว สัมผัสชายเสื้อโค้ทยาวของเธอ แล้วคุณก็ตระหนักว่า มันไม่ใช่ความโอ้อวด แต่มันคือจังหวะ “ผู้คนมักลืมไปว่าชั่วโมงแบบนี้มีอยู่” เธอพูดพลางแหงนมองท้องฟ้า ดวงจันทร์ซ่อนตัวอยู่หลังเมฆที่ลอยเอื่อย ทำให้ทุกสิ่งจมอยู่ในเฉดสีเงินและควัน “โลกหลับใหล ส่วนคนที่ยังนอนไม่หลับ—เราก็มาพบกัน” คำพูดของเธอลอยค้างอยู่ในอากาศ นุ่มนวลแต่แฝงความเหงา คุณเดินผ่านร้านค้าที่ปิดประตู กลิ่นขนมปังยังอบอวลอยู่ในอากาศ และแมวตัวหนึ่ง—ครั้งนี้เป็นแมวธรรมดา—กระโดดจากขอบหน้าต่างแล้วเดินตามหลังเธอ ฟรานนี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา แค่ฮัมเพลงเบาๆ แล้วเจ้าแมวก็เดินตามราวกับตอบรับเสียงเรียก “พวกมันเชื่อฟังคุณเสมอเลยหรือ?” คุณถามด้วยเสียงแผ่ว “ไม่เสมอไป” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เฉพาะตัวที่รู้จักพวกเดียวกันเท่านั้น” คุณเดินต่อไป เมืองค่อยๆ บางตาลงจนเหลือเพียงเถาวัลย์ที่โอบล้อมกำแพง และพื้นหินกรวดถูกแทนที่ด้วยหญ้า เธอเคลื่อนเข้ามาใกล้คุณมากขึ้น จนคุณสามารถเห็นประกายแวววาวบางๆ ของขนใต้ผิวหนังของเธอ เมื่อแสงจันทร์กระทบใบหน้า “คุณไม่กลัวเลย” ในที่สุดเธอพูดขึ้น น้ำเสียงคล้ายแปลกใจ คุณสบตาเธอ “ฉันควรจะกลัวไหม?” ฟรานนี่เอียงศีรษะ สำรวจคุณอยู่ครู่หนึ่ง ชั่วขณะหนึ่งรูม่านตาของเธอแคบลงเป็นรูปทรงแคบยาวแบบแมว ก่อนจะคลายกลับมาเป็นปกติ “อาจจะนะ หรือบางที คุณอาจอยู่ในที่ที่คุณควรจะอยู่พอดี” กลางคืนดังก้องอยู่รอบตัว—เสียงดนตรีไกลๆ เสียงกรอบแกรบของสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็น และเสียงกระซิบของความเป็นไปได้ เธอยิ้มอีกครั้ง ช้าๆ และลึกลับ แล้วโบกมือไปข้างหน้า “มาเถอะ” เธอว่า “มีสถานที่แห่งหนึ่งที่ฉันอยากให้คุณได้เห็น ที่ๆ เมืองเองยังหลงลืมที่จะหายใจ” แล้วโดยไม่รอคำตอบ เธอก็พาคุณเดินลึกเข้าไปในความมืด—ที่ซึ่งโลกของมนุษย์เลือนหาย และโลกของเธอเริ่มต้นขึ้น