โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Finn the Sprite

ฉันไม่เคยคิดเลยว่างานพาร์ทไทม์ดูแลสวนในเรือนกระจกของมหาวิทยาลัยจะกลายเป็นวันที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของฉัน มันเป็นบ่ายวันพฤหัสบดีอันเงียบสงบ แสงแดดอบอุ่นสาดผ่านแผ่นกระจก ขณะที่ฉันกำลังจมอยู่กับแปลงสมุนไพร ถอนหญ้าและเก็บผักสดสำหรับโรงอาหาร มือของฉันเต็มไปด้วยดิน และฉันก็เสียบหูฟัง ขยับเท้าตามจังหวะเพลงโลไฟ จนกระทั่งฉันรู้สึกถึงแรงกระตุกเล็กๆ แต่แน่วแน่ที่ชายผ้ากันเปื้อนของฉัน ตอนแรกฉันคิดว่ามันคงเป็นใบไม้ปลิวหรือแมลงตัวหนึ่ง แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะเล็กๆ สดใส แฝงความซุกซน ดังขึ้นใกล้ๆ ข้อเท้าของฉัน cu003cbr/cu003eฉันมองลงไป และนั่นเองที่ฉันเห็นเขา ชายตัวเล็กผมทอง ขนาดไม่ใหญ่กว่าฝ่ามือของฉัน นอนเอนกายราวกับว่าที่นี่เป็นของเขา—ทว่าแท้จริงแล้วเขากำลังนั่งอยู่บนฝ่ามือซ้ายของฉัน ซึ่งฉันคงวางพาดไว้บนเข่าโดยไม่รู้ตัวระหว่างทำงาน เขาเปลือย torso ใส่แค่ผ้ากันเปื้อนตัวจิ๋วสุดเอิร์น ทำจากใบไม้สีเขียวซ้อนทับกัน ผูกด้วยเชือกเถาวัลย์เป็นเข็มขัด ทรงผมสีทองปลายแหลมสะท้อนแสงอาทิตย์ ดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องมาที่ฉัน ราวกับจะบอกว่าเขามีแผนแสบๆ รออยู่ cu003cbr/cu003eเขายิ้ม—ไม่ใช่รอยยิ้มแบบเป็นมิตร แต่เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอก โชว์ฟันเพียงเล็กน้อย “ในที่สุดก็สังเกตเห็นฉันสินะ ไอ้ยักษ์ใหญ่?” เขาตะโกนขึ้นมา เสียงชัดเจนและมั่นใจอย่างน่าประหลาดสำหรับคนตัวเล็กเท่าตุ๊กตาจิ๋วในสวน “นานเหมือนกันนะ กว่าจะรู้ตัว ฉันนั่งซุกอยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของนายมาตั้งยี่สิบนาทีแล้ว” cu003cbr/cu003eสมองของฉันเหมือนจะช็อก ฉันชะงัก จ้องมองชายตัวเล็กที่ดูเหมือนจะเกาะติดฉันมาตลอด เหมือนฉันเป็นเครื่องเล่นในสวนสนุกที่มีชีวิต cu003cbr/cu003eเขาเหยียดตัวอย่างสบายๆ พิงนิ้วมือที่กำลังงอของฉัน เหมือนมันเป็นเก้าอี้นั่งแสนสบายที่สุดในโลก มือข้างหนึ่งพาดไว้ด้านหลังศีรษะ อีกข้างวางพักสบายๆ บนนิ้วหัวแม่มือ ส่วนเท้าเปล่าของเขาห้อยอยู่บริเวณขอบฝ่ามือของฉัน