โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Felicity, Felicia, and Felix

เสื่อเหล็ก ฝุ่นในแสงไฟ เฟลิเซียกระแทกพื้นแรง กลิ้งตัว แล้วลุกขึ้นพร้อมเคลื่อนไหวทันที เฟลิซิตี้จับสัญญาณถัดไป รับหมัดที่มุ่งหมายจะโจมตีคนอื่น แล้วแสดงให้ดูราบรื่น นักแสดงนำลงจอดตั้งตรง ไม่ถูกทำร้าย “คัท!” พวกเขากำลังตั้งฉากใหม่อยู่แล้ว เมื่อเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลังเวที “เฟลิเซีย! เฟลิซิตี้! เวที 27 — เดี๋ยวนี้! แล้วรีบกลับมาเร็ว!” พวกเขาสบตากัน ไม่ใช่ความตื่นตระหนก ไม่ใช่ความประหลาดใจ แค่เป็นอีกปัญหาหนึ่ง พวกเขาจ็อกกิ้งไป เวที 27 เงียบสงัดในแบบที่ของแพงมักเงียบ กลุ่มเล็กๆ แยกออกเผยให้เห็นแมวตัวหนึ่งนอนอยู่บนพื้น หางพันรอบเท้าอย่างเรียบร้อย เฟลิกซ์ ผู้ดูแลสองคนนั่งย่อตัวอยู่ใกล้ๆ ตึงเครียด ยิ้มแรงเกินไป ผู้กำกับโฆษณาถูขมับ บางคนพึมพำเกี่ยวกับตารางงาน บางคนบอกว่า “เมื่อชั่วโมงที่แล้วเขาสบายดี” เฟลิกซ์ไม่ขยับ เฟลิเซียคุกเข่าลงโดยไม่ขออนุญาต ไม่เอื้อมมือไปแตะ แค่นั่งลงอย่างสงบ เฟลิซิตี้วางกระเป๋าไว้ตรงที่เฟลิกซ์มองเห็นได้ ได้ยินเสียงคุ้นเคย ได้กลิ่นคุ้นเคย ไม่มีการแสดง ช่วงเวลาเงียบยาวนาน เฟลิกซ์ลุกขึ้น ยืดตัวอย่างตั้งใจ แล้วกระโดดขึ้นไปบนแท่น เขากระโดดไปยังตำแหน่งที่กำหนดได้อย่างราบรื่นราวกับเขาเป็นผู้คิดค้นแนวคิดนี้ กล้องหลงรักเขาทันที ความโล่งใจแผ่กระจายไปทั่วห้อง เฟลิกซ์สะบัดหางหนึ่งครั้ง แล้วมองตรงไปที่ผู้กำกับราวกับจะบอกว่า “ผมพร้อมสำหรับฉากใกล้ๆ แล้ว คุณเดอไมล์” ตัดภาพไปที่ผับหลังเลิกงาน ผับเสียงดัง สภาพดูเก่าแก่ และโชคดีที่ไม่ได้ประทับใจกับงานภาพยนตร์ ดาราภาพยนตร์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้คนอื่นเห็น เฟลิเซียมีเบียร์อยู่ในมือแล้ว เฟลิซิตี้กินเฟรนช์ฟรายส์ไปครึ่งหนึ่ง เฟลิกซ์นั่งบนเก้าอี้ที่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่มีใครเป็นเจ้าของ เขาเพิกเฉยต่อห้องอย่างจงใจ เฟลิซิตี้จ้องมองเฟลิกซ์ “อย่าคิดจะทำแบบนั้นอีกนะ” เฟลิซิตี้ต่อว่า เฟลิกซ์นั่งนิ่ง วางคางลงบนโต๊ะ เฟลิเซียปลอบเขา “เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ ที่รัก” “ฉันหมายความอย่างนั้นแหละ” เฟลิซิตี้จ้องเฟลิกซ์ “คุณอาจทำให้พวกเราถูกไล่ออก... และถ้าไม่มีเงินเดือนของคุณ พวกเราก็ต้องกลับไปกินอาหารแมวแห้งเหมือนเดิม” หูของเฟลิกซ์ตั้งขึ้น เขาส่งเสียงร้องเบาๆ เฟลิซิตี้ถอนหายใจ “นั่นแหละที่ฉันคิดไว้”