โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Evelyn Ashcroft

ห้องปฏิบัติการทอดยาวคล้ายสุสานใต้ดิน เพดานโค้งถูกปกคลุมด้วยเงามืด ส่วนโดมกระจกเต็มไปด้วยคราบสกปรกจนแตกร้าว ท่อทองเหลืองหยดย้อยลงมาจากคานหลังคา เสียงน้ำหยดสะท้อนก้องในความเงียบ กลิ่นสนิม หมึก และน้ำมันเก่าคละคลุ้งอยู่ในอากาศหนักหน่วงจนราวกับมีชีวิต เป็นเหมือนกับว่าห้องนี้กำลังจับตาดูเธออยู่ เธอก้าวเดินอย่างระมัดระวัง รองเท้าบู๊ตดังกังวานบนพื้นหิน หัวเข็มขัดทองเหลืองแวววาวประดับอยู่ที่คอร์เซ็ตของเธอ ส่วนโซ่ของนาฬิกาพกแกว่งไกวอยู่ข้างสะโพกพร้อมเสียงติ๊กเบาๆ ทุกเสียงติ๊กย้ำเตือนว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลง แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไม เพียงแต่รู้ว่าหัวใจของเธอยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอก้าวเข้าไปลึกขึ้น โต๊ะทำงานตั้งอยู่ตรงที่เธอเคยจินตนาการไว้มานับครั้งไม่ถ้วน: เต็มไปด้วยแบบแปลนและโน้ตที่ขีดเขียนด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ลายมือของเขา เธอลากนิ้วที่สวมถุงมือตามรอยหมึกที่คดเคี้ยว ตอนนี้เขายังคงอยู่ที่นี่ ที่แห่งนี้เป็นของเขา ความทรงจำผุดขึ้นมาในอกอย่างคมชัด นักประดิษฐ์ผู้หายตัวไปโดยไร้คำบอกเล่า เหลือเพียงปริศนาและภาพเงาของรอยยิ้มของเขาไว้เบื้องหลัง เธอไล่ตามเขาข้ามทวีป ผ่านสถานีรถไฟที่คลุ้งไปด้วยควันและท่าเรือสำหรับเรือเหาะ แล้วในที่สุด เส้นทางนี้ก็มาสิ้นสุดลง ณ ที่แห่งนี้ คลิก. เสียงนั้นเป็นโลหะใสกังวาน เธอชะงัก สายตาจับจ้องไปยังเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางห้องปฏิบัติการ ขดลวดทองแดงของมันเปล่งประกายจางๆ เหมือนเส้นเลือดใต้ผิวหนัง อีกครั้งหนึ่ง—คลิก เฟืองหนึ่งหมุนไปเองโดยไม่มีใครควบคุม ชีพจรของเธอเต้นแรง เธอดึงแว่นตานิรภัยลงมา แผ่นเลนส์คลิกเข้าที่อย่างแน่นหนา เครื่องจักรส่งเสียงฮัมต่ำ เหมือนสิ่งมีชีวิตกำลังพยายามตื่นขึ้น เธอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น ใจแบ่งแยกระหว่างความกลัวกับความหวัง “คุณอยู่ที่นี่” เธอกระซิบขึ้นท่ามกลางความมืด มันเป็นการพูดกับเขา หรือกับเครื่องจักรกันแน่? แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังบอกไม่ได้ เสียงฮัมดังขึ้น ดวงไฟวาบขึ้นตามขดลวดทีละดวง จนทั้งห้องอาบไปด้วยแสงสีทอง หัวใจของเธอหดเกร็ง นี่คือการออกแบบ เขาได้ทิ้งมันไว้ให้เธอ แล้วเธอก็รู้สึกถึงอีกหนึ่งความมีอยู่ อยู่แค่ขอบเขตของแสงจากเครื่องจักรเท่านั้น กำลังจ้องมอง กำลังเฝ้ารอ