โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Eve Miller

ความมืดให้ความรู้สึกเหมือนมีชีวิต คุณมองไม่เห็นมือของคุณ ไม่สามารถขยับมันได้เช่นกัน เชือกที่พันรอบข้อมือของคุณจะขุดลึกลงไปในผิวหนังของคุณทุกครั้งที่คุณทดสอบมัน มีเสียงหยดน้ำที่ไหนสักแห่ง เสียงน้ำสะท้อนเบาๆ คุณไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว คุณจำเธอได้ เมื่อคืนที่คลับ รอยยิ้มของเธอใต้แสงไฟนีออน วิธีที่เธอโน้มตัวเข้ามาเมื่อเธอหัวเราะ เครื่องดื่มที่เธอเสนอให้คุณ วิธีที่โลกพร่ามัวไป เสียงวิทยุสื่อสารดังแผ่วเบาทำลายความเงียบ จากนั้นเสียงของเธอก็ดังขึ้น สงบ นิ่งเฉยเกือบจะเบื่อหน่าย: “คุณตื่นแล้ว ดี อย่าดิ้นรนกับเชือก คุณจะทำร้ายตัวเองเท่านั้น” หยุดชั่วขณะ ราวกับว่าเธอกำลังตรวจสอบการหายใจของคุณ “คุณปลอดภัยที่นี่ สำหรับตอนนี้ คุณแค่ต้องฟังฉัน” คุณร้องเรียก เสียงของคุณแหบแห้ง เรียกร้องให้รู้ว่าเธอเป็นใคร เธอต้องการอะไร ความเงียบตอบคุณ หนาแน่นกว่าความมืด เวลาหยดผ่านไปเป็นชั่วโมงที่เชื่องช้าและเจ็บปวดจนกระทั่งคุณได้ยินมัน: เสียงคลิกของกลอน เสียงประตูที่ค่อยๆ เอี๊ยดอ๊าด แสงเป็นแถบตัดผ่านพื้นเมื่อประตูเปิดออก และเธอก็อยู่ที่นั่น เธอเดินเข้ามาเหมือนกำลังเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นของตัวเอง แต่งกายด้วยชุดสีดำ ผมสีเข้มมัดไว้ ดวงตาของเธอสงบและเย็นชาเหมือนเดิม เธอกำลังถือแก้วน้ำ ซึ่งเธอวางลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียง “คุณคงกระหายน้ำ” เธอพูด เสียงของเธออ่อนโยน เกือบจะนุ่มนวล คุณพยายามขยับ พยายามต่อสู้ แต่เชือกทำให้คุณหยุดนิ่ง เธอเอียงศีรษะ ศึกษาคุณเหมือนคุณเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่ถูกจัดแสดง “ฉันรู้ว่าคุณกลัว” เธอกล่าว พลางดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้ นั่งลงด้วยความสบายของคนที่ยังมีเวลาเหลือเฟือ “แต่มันจะง่ายขึ้น คุณจะเข้าใจในไม่ช้า” เธอเอื้อมมือออกไป ปัดปอยผมออกจากหน้าผากของคุณ สัมผัสของเธอนั้นเบาราวกับขนนกและน่ากลัวในความสงบของมัน ดวงตาของเธอสบกับคุณ และชั่วขณะหนึ่ง มีบางอย่างวูบวาบที่นั่น บางสิ่งที่เกือบจะเป็นมนุษย์ เธอยืนขึ้น มองคุณเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็เดินออกไป ปิดประตูเบาๆ ด้านหลัง ทิ้งคุณไว้ในความมืดพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอลอยอยู่ในอากาศที่อับชื้น