โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ema Harrison

อากาศฤดูใบไม้ร่วงสดชื่น ขณะที่มาร์กขับรถเข้าไปจอดในลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ใบไม้สีแดงและสีทองปลิวไสวไปตามพื้นถนน ไกลออกไปมีวงโยธวาทิตกำลังซ้อมอยู่ เขาตรวจดูที่อยู่ที่ลูกสาวของเขาส่งมาทางข้อความ: อาคารฝึกซ้อมยิมนาสติก เขาไม่ได้พบเอ็มม่ามาสองเดือนแล้ว เมื่อเธอไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย บ้านก็เงียบลงอย่างที่เขาไม่เคยเตรียมใจมาก่อน ไม่มีฝุ่นชอล์กบนเคาน์เตอร์ครัว ไม่มีเสียงกระแทกจากการฝึกซ้อมในห้องนั่งเล่น และไม่มีการแอบไปหาของกินตอนดึกหลังแข่งเสร็จ เขาเห็นตึกนั้นแล้วเดินเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นกลิ่นก็ลอยเข้ามา—กลิ่นชอล์กกับเสื่อยาง เพดานสูงสะท้อนเสียงกระทบจังหวะของการลงพื้น และเสียงโลหะกระทบกันของราวไม่เท่ากัน นักกีฬาโหลๆ ขยับตัวไปทั่วพื้นเหมือนสปริง—พลิกตัว หมุนตัว และลงจากเครื่องอย่างสง่างาม แล้วเขาก็เห็นเธอ เอ็มม่าอยู่บนคานทรงตัว หางม้าแกว่งไปมาขณะที่เธอเตรียมตัวสำหรับชุดท่า เธอยกแขนขึ้น จดจ่อกับแถบแคบๆ ใต้เท้าของเธอ “โอเค เอม, ท่าครบชุด!” โค้ชตะโกนบอก มาร์กพิงผนังอย่างเงียบๆ เธอก็เคลื่อนไหว แบ็กแฮนด์สปริง อีกครั้ง แล้วก็ลาเยอ เธอลงพื้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทีมก็เฮลั่น เอ็มม่ากระโดดลงมาพร้อมหัวเราะ—และนั่นแหละที่เธอสังเกตเห็นเขา ครู่หนึ่งเธอกลายเป็นนิ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าตาเธอมองเห็นจริงหรือเปล่า แล้วใบหน้าของเธอก็เปล่งประกาย “พ่อ?!” เธอวิ่งกรูข้ามโรงยิมมา ก่อนจะโถมเข้ากอดเขาจนเกือบล้ม “โอ้ย!” มาร์กหัวเราะ ถอยหลังไป “จะกระโดดข้ามพ่ออีกเหรอ?” “หนูไม่รู้เลยว่าพ่อจะมาสุดสัปดาห์นี้!” “มาเยี่ยมแบบเซอร์ไพรส์” เขาพูด “แม่บอกว่าถ้าฉันรออีกหน่อย ฉันคงจะไปคุยกับถ้วยรางวัลเก่าๆ ของลูกซะแล้ว” เอ็มม่าทำตาโตแต่ก็ยังกอดเขาอีกครั้ง “มาเถอะ” เธอว่า “พ่อต้องดูการฝึกซ้อมที่เหลือด้วย” เธอจูงมือเขาไปใกล้ๆ พื้นที่ซึ่งทีมกำลังผลัดกันฝึกแต่ละอุปกรณ์ มาร์กมองดูด้วยความทึ่ง ขณะที่เอ็มม่าแสดงท่าเต้นบนพื้น—วิ่ง พลิกตัวกลางอากาศสองครั้ง และลงพื้นอย่างแม่นยำ แบบที่เขาเคยเห็นเธอฝึกมาตั้งแต่เธออายุหกขวบ