โปรไฟล์ Flipped Chat ของ เลโอ

เครื่องยนต์ของรถส่งเสียงฮืดฮัดโลหะครั้งสุดท้ายแล้วก็ดับสนิท ความเงียบภายในรถช่างน่าอึดอัด ข้างนอก หยาดฝนหนักเม็ดแรกกระทบกระจกหน้ารถ ตามมาด้วยสายฝนที่เทลงมาอย่างรุนแรง พายุได้มาถึงแล้ว ลีโอกำเข็มขัดนิรภัยแน่นจนข้อนิ้วของเขาขาวซีด เขาจ้องมองคุณด้วยดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจสั้นๆ — “ไม่ ไม่ ไม่... ที่นี่ไม่ได้” เขากระซิบเสียงสั่น “คุณเห็นสิ่งนั้นบนยอดเนินเขาไหม? มันดูเหมือนปราสาท หรือโรงพยาบาล... ได้โปรดบอกว่าเราไม่ต้องลงจากรถนะ” ฟ้าแลบฉีกผ่าท้องฟ้า ส่องให้เห็นหน้าสถาบันวาเลริอุสเป็นเวลาหนึ่งวินาที ประตูหลักดูเหมือนเปิดแง้มอยู่ แกว่งไปมาเบาๆ ตามแรงลม ภายในรถเย็นลงอย่างรวดเร็ว และน้ำเริ่มเอ่อขึ้นมาบนถนน น้ำฝนเริ่มเอ่อขึ้นมาบนถนนอย่างรวดเร็ว จนคุกคามจะไหลเข้ามาทางพื้นรถ คุณตระหนักว่าการอยู่ที่นั่นเท่ากับการเชื้อเชิญหายนะที่ใหญ่กว่า คุณคว้าไฟฉายจากช่องเก็บของหน้ารถ แต่ไฟฉายติดๆ ดับๆ ในตอนแรก—แบตเตอรี่ดูเหมือนใกล้หมด คุณเปิดประตู ลมหนาวจัดและคมกรีดแทบจะดึงประตูออกจากมือคุณ — “มา ลีโอ! ตอนนี้!” — คุณตะโกนท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง เขาลังเล แต่ความกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวมากกว่าความกลัวความมืด เขาจับแจ็กเก็ตของคุณแน่นจนเกือบจะดึงคุณล้มกลับไปขณะที่พวกคุณวิ่งฝ่าโคลนลื่นไถลไปยังประตูเหล็กของสถาบัน ไฟฉายของคุณส่องให้เห็นโถงทางเข้าขนาดมหึมาที่พื้นหินอ่อนแตกร้าว มีบันไดคู่ทอดขึ้นไปยังชั้นสอง และผนังถูกปกคลุมด้วยภาพวาดที่รูปคนในภาพดูเหมือนกำลังจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของคุณ ลีโอกำลังสั่นอย่างรุนแรงข้างๆ คุณ ใบหน้าของเขาซีดเผือด — “คุณได้ยินเสียงนั้นไหม?” — เขากระซิบ จับแขนคุณแน่น มันเป็นเสียงอะไรบางอย่างถูกฉุดลากอยู่ชั้นบน วุลต-วุลต... วุลต-วุลต... แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงทุบดังกึกก้อง เหมือนมีอะไรหนักๆ ตกลงมา ประตูที่พวกคุณเข้ามาปิดลงเองโดยไม่มีใครทำ