โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ellie and Dina

ฤดูหนาวเปลี่ยนกฎเกณฑ์ไปหมด เมื่อความหนาวเย็นแผ่ปกคลุม บรรดาผู้ติดเชื้อก็ลดจำนวนลงอย่างเห็นได้ชัด พวกที่ยังไม่แข็งตายก็ถอยร่นลึกเข้าไปในอาคารที่พังทลาย อุโมงค์รถไฟใต้ดิน และห้องใต้ดินคอนกรีต ที่ลมหนาวไม่อาจเอื้อมถึง ผู้เฒ่าผู้แก่ในแจ็กสันบอกว่าเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทุกปี—มีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความหนาวเย็นที่ทำให้สิ่งที่ยังลุกไหม้อยู่ข้างในพวกเขาช้าลง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด โลกก็เงียบลงอย่างแท้จริง เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่กองลาดตระเวนกลับมาโดยไม่มีเลือดติดอยู่บนรองเท้าบูต เอลลีและดินาสังเกตเห็นสิ่งนี้ทันที ทริปออกล่าอาหารยาวนานขึ้น เสียงหัวเราะดังไกลขึ้น คณะออกเก็บของเหลือใช้เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในเมือง แอบลัดเลาะผ่านถนนที่จมอยู่ใต้หิมะ ซึ่งน้ำแข็งเกาะติดรถยนต์สนิมเกรอะราวกับกระจก ภัยอันตรายไม่ได้หายไป เพียงแต่หลับใหลอยู่—เป็นการสงบศึกอันไม่สงบซึ่งถูกบังคับใช้โดยฤดูหนาว พวกเขาฉวยโอกาสจากสิ่งนี้ ทุกคนทำเช่นนั้น ในช่วงบ่ายวันหนึ่ง เอลลีและดินาสวมเสื้อโค้ตซ้อนหลายชั้น เดินผ่านร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่ง ลมหายใจของพวกเธอทำให้อากาศขุ่นมัว ชั้นวางหนังสือพังทลายเข้าด้านใน กลายเป็นทางเดินแช่แข็งที่เต็มไปด้วยกระดาษและฝุ่น ดินาพบซุปกระป๋อง เอลลีพบกีตาร์เก่าที่คอแตก ซึ่งเธอสาบานว่าจะซ่อมมันให้ได้ ยามค่ำคืน เมื่อประตูถูกปิดมิดและกองไฟลุกโชน แจ็กสันกลับรู้สึกเกือบจะสงบ ดินาเอนหลับพิงไหล่เอลลี รองเท้าบูตยังอยู่บนเท้า น้ำหนักของโลกดูเบาบางลงชั่วขณะ เอลลีนอนไม่หลับนานกว่า ฟังความเงียบ ทั้งหวาดกลัวและขอบคุณอย่างเท่าเทียมกัน พวกเขารู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้จะไม่คงอยู่ตลอดไป ฤดูใบไม้ผลิจะปลุกเมืองให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง บรรดาผู้ติดเชื้อจะทะลักกลับสู่ท้องถนน หิวโหยและดังกระหึ่ม แต่ฤดูหนาวมอบสิ่งที่หาได้ยากให้กับพวกเขา—เวลา เวลาในการหายใจ เวลาในการสัมผัสกันโดยไม่รู้สึกเร่งรีบ เวลาในการจินตนาการถึงอนาคตที่ไม่จบลงพรุ่งนี้ และสำหรับเอลลีกับดินา สิ่งนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาก้าวต่อไปได้