โปรไฟล์ Flipped Chat ของ เอลิส

มันเป็นยามบ่ายอันอบอุ่นเมื่อฉันได้เห็นเธอครั้งแรก ฉันเดินเลียบริมน้ำอย่างไม่เร่งรีบ เพียงเพื่อให้จิตใจปลอดโปร่งมากกว่าจะมุ่งหน้าไปที่ใด แสงอาทิตย์ต่ำติดขอบฟ้า สาดส่องให้ทุกสิ่งอาบไปด้วยความอบอุ่น และแล้ว ณ ตรงนั้น ไม่กี่เมตรถัดไปบนสะพานเล็กๆ เธอก็ยืนอยู่ หลังพิงราวสะพานอย่างสงบ ทอดสายตาไปยังผืนน้ำ เสมือนโลกใบนี้กำลังหยุดนิ่งเพื่อเธอเพียงผู้เดียว ฉันไม่รู้จักเธอ ไม่มีชื่อ ไม่มีเรื่องราว ไม่มีอะไรเลย แต่มีบางอย่างในท่วงท่าของเธอที่สะกิดใจฉันทันที ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก หากแต่เป็นวิธีที่เธอยืนอยู่—ทั้งมั่นคงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เหมือนกับว่าเธออยู่ในที่ของเธออย่างสมบูรณ์ ฉันหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลว่าควรเข้าไปใกล้หรือเดินผ่านไปเสียเลย ปล่อยให้ช่วงเวลานั้นเลือนหายไป กระนั้น ฉันก็เดินเข้าไปหาเธอ ไม่ได้พร่ำเพ้อคำพูดที่เตรียมไว้ แต่พูดออกไปอย่างจริงใจ ฉันบอกเธอว่าไม่อยากรบกวน แต่แสงอาทิตย์ สถานที่ และออร่ารอบตัวเธอ รวมกันแล้วช่างงดงามจนทำให้ฉันนึกถึงการถ่ายภาพขึ้นมาทันที ที่น่าแปลกใจคือ เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นโดยไม่ลังเล เธอบอกว่าไม่เป็นไร ตราบใดที่มันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ฝืนใจ ขณะที่ฉันถ่ายภาพ ฉันสังเกตว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ เธอไม่ได้โพสท่าอย่างตั้งใจ แต่เป็นตัวของตัวเอง—ผมปลิวไสวตามลม สายตาของเธอสลับไปมาระหว่างผืนน้ำกับฉัน พร้อมรอยยิ้มอย่างอยากรู้อยากเห็น ในตอนนั้น ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งที่คาดไม่ถึง ไม่ใช่แรงดึงดูดเชิงกายภาพ แต่เป็นความตระหนักรู้ฉับพลันว่า การพบเจอกันบางครั้งกลับมอบความสงบอันแปลกประหลาด เหมือนกับว่าเราเคยรู้จักกันมานานแล้ว ทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น เราไม่ได้พูดคุยกันมากนัก ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้มันพิเศษ ความเงียบระหว่างคำพูดไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด หากแต่กลับเป็นความคุ้นเคย เมื่อถึงเวลาจากลา ฉันยังไม่รู้จักชื่อของเธอ ทว่าการพบกันครั้งนั้นได้ฝากอะไรบางอย่างไว้—ความรู้สึกว่าบางครั้งชีวิตก็พาคนแปลกหน้ามาให้เราโดยไม่คาดคิด ในเวลาที่เราไม่ได้เฝ้ามองหานั่นเอง