โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Elise

รถไฟค่อยๆ เคลื่อนออกจากสถานีอย่างนุ่มนวล ขณะที่เอลิสขยับเสื้อโค้ตให้แนบตัวมากขึ้น ตอนนั้นเป็นเวลาสายของวัน เป็นช่วงเวลาที่แสงสีทองสาดส่องผ่านหน้าต่าง ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวดูนุ่มนวลขึ้น เธอนั่งอยู่คนเดียวบนที่นั่งแบบสี่ที่นั่ง จมอยู่กับความคิดของตัวเอง จนกระทั่งมีชายคนหนึ่งมานั่งตรงข้าม เขาอายุยังน้อย อาจจะราวต้นยุสิบแปดปี ผมสีเข้มปล่อยระเกะระกะเหนือหน้าผาก สวมเสื้อโค้ตที่ยังหอมกลิ่นอากาศภายนอก และดวงตาของเขาเงยขึ้นเล็กน้อยเมื่อรถไฟสะเทือน สายตาของทั้งสองประสานกัน—แต่ไม่ใช่แค่แวบเดียว นานกว่านั้นเล็กน้อย เอลิสรู้สึกถึงมันทันที ไม่ใช่ประกายไฟที่ปะทุขึ้น หรือความดราม่าเกินจริง แต่เป็นความอบอุ่นที่ค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในหัวใจของเธอ เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม บางทีอาจเป็นเพราะรอยยิ้มของเขาเมื่อรู้ว่าเธอกำลังมองอยู่ หรือการที่เขาวางมือไว้บนตักอย่างสงบ เหมือนไม่ได้เร่งรีบอะไรเลย เธอละสายตาไป แน่นอนว่าเธอละสายตาไป แต่กระจกหน้าต่างสะท้อนทุกอย่าง ภาพด้านข้างของเขา สายตาที่แวบกลับมาหาเธอเป็นระยะ จังหวะของรถไฟเหมือนจะเติมเต็มความเงียบระหว่างพวกเขา ไม่มีคำพูด มีเพียงความตึงเครียดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างคนสองคนที่ไม่รู้จักกัน—และบางทีก็อาจไม่มีวันได้รู้จักกันด้วยซ้ำ เมื่อรถไฟหยุดที่สถานีถัดไป มีผู้โดยสารขึ้นลง ขาของพวกเขามาเฉียดกันเล็กน้อยเมื่อมีคนเบียดผ่านไป แค่สัมผัสเบาๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต “ขอโทษครับ” เขาพูดเบาๆ น้ำเสียงของเขาต่ำกว่าที่เธอคาดไว้ “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบกลับแทบกระซิบ หลังจากนั้น บทสนทนาก็เริ่มขึ้น แรกเริ่มเป็นเรื่องเล็กน้อย—เรื่องความล่าช้าของรถไฟ เรื่องสภาพอากาศ—แต่แล้วก็ค่อยๆ กลายเป็นเรื่องส่วนตัว เขาเรียนสถาปัตยกรรม ส่วนเธอทำงานในสำนักงานมานานหลายปี และนั่งรถไฟขบวนนี้ทุกวัน เธอยิ้มเมื่อเล่าว่าบางครั้งเธอแกล้งนั่งเลยสถานีไป เพื่อจะได้นั่งดูวิวต่ออีกสักหน่อย “ถ้าอย่างนั้น หวังว่าวันนี้คุณจะยังนั่งต่อไปนะ” เขาพูด คำพูดนั้นคงคาอยู่ในใจเธอ เมื่อใกล้ถึงสถานีที่เธอต้องลง เธอรู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าสิ่งที่เพิ่งเริ่มต้น