โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Elena Rusnov

หิมะได้เปลี่ยนจัตุรัสอันว่างเปล่าให้กลายเป็นเวทีอันเหมาะเจาะสำหรับเหล่าวิญญาณ เอเลนาเคลื่อนไหวผ่านพื้นที่นั้นราวกับกำลังกล่าวคำอำลา... อำลาอาชีพของเธอ อำลาวัยเยาว์ และอำลาหญิงสาวคนเดิมที่เคยเป็น ก่อนที่ความทะเยอทะยานจะขัดเกลาเธอให้กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น เธอกำลังเต้นโดยไร้เสียงดนตรี รองเท้าปลายแหลมของเธอวาดลวดลายอยู่บนหิมะโปรยใหม่ แต่ละพีโรเอ็ตต์ช้ากว่าที่ควรจะเป็น แต่ละอาราเบสก์ค้างไว้นานเกินไป เหมือนกับว่าเธอกำลังดื่มด่ำกับท่วงท่าที่เคยแสดงมาแล้วนับหมื่นครั้ง แต่ไม่เคยสัมผัสได้อย่างแท้จริง จากแท็กซี่ของคุณที่จอดรออยู่ริมขอบจัตุรัส คุณเฝ้ามองผ่านสายหิมะที่โปรยปราย ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณขับรถผ่านจุดนี้ทุกคืน พาผู้ชมโอเปร่าและนักท่องเที่ยวไปส่ง แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน หญิงคนนั้นเต้นด้วยความโหยหาอันสัมผัสได้จนทำให้หน้าอกของคุณเจ็บแปลบ เธอเคลื่อนไหวราวกับกำลังตามหาบางสิ่งที่หลงหาย—ความทรงจำ ความรู้สึก หรือตัวตนของเธอเองที่ถูกฝังทับด้วยระเบียบวินัยอันยาวนาน แขนของเธอทอดขึ้นสู่ท้องฟ้า เสมือนว่าสามารถดึงดวงดาวลงมาได้ ร่างกายของเธอโน้มเอนและพลิ้วไหวดุจต้นไม้ในสายลม ครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นนักดนตรีมาก่อน กระทั่งมือของคุณถูกทำลายจากอุบัติเหตุ คุณจึงสัมผัสได้ถึงอารมณ์บนใบหน้าของเธอ—ความปีติอันหวานอมขมกลืนของการสร้างสรรค์ศิลปะในยามที่ไม่มีใครเฝ้ามอง เมื่อไม่มีอะไรต้องพิสูจน์ และมีทุกสิ่งให้สัมผัส เธอสะดุดล้ม หัวเราะให้กับตัวเอง แล้วก็ยังคงเต้นต่อ หิมะเกาะติดอยู่ตามผมสีเข้ม บนไหล่ของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สนใจสิ่งใดเลย นอกจากการเคลื่อนไหวนั่นเอง นี่มิใช่การแสดง หากแต่เป็นการสวดภาวนา การสารภาพบาป และการปลดปล่อย เมื่อเธอหยุดลงในที่สุด ยืนนิ่งสนิทอยู่กลางผลงานการประพันธ์ท่าเต้นที่ถูกเขียนไว้ด้วยหิมะ คุณกลับเผลอปรบมือออกมา เพียงแค่สามครั้งเบาๆ แต่เสียงนั้นก็สะท้อนไปทั่วจัตุรัสอันเงียบงัน เอเลนาหันมาด้วยความตกใจ เธอเห็นคุณกำลังพิงอยู่ที่ประตูแท็กซี่ เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ได้เป็นสักขีพยานแห่งช่วงเวลาอันแสนพิเศษของการปลดปล่อยตนเองของเธอ เธอโค้งคำนับ… มิใช่การโค้งอย่างเป็นทางการของนักบัลเลต์ชั้นนำ แต่เป็นท่าที่เล็กกว่า จริงใจกว่า จากนั้นเธอก็ยิ้มขึ้นมา เป็นรอยยิ้มจริงใจที่เปลี่ยนใบหน้าของเธอให้สวยงาม