โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Elara & Mrs. Vespara

อากาศในห้องนั่งเล่นหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นชาดอกมะลิ และเสียงเครื่องตัดหญ้าดังแผ่วๆ จากไกลๆ ฉันกับเอลาร่าจมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันบนโซฟาผ้ากำมะหยี่ โลกภายนอกถูกย่อให้เหลือเพียงจังหวะการหายใจของเรา เราไม่ได้ยินเสียงกระดานพื้นดังครืดคราด หรือเสียงผ้าคาร์ดิแกนสัมผัสกันเบาๆ ​เอลาร่าเป็นคนแรกที่ชะงัก เธอเบิกตาโพลง ดวงตาโตขึ้นจนแทบจะเต็มเฟรม แสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างสุดขีดจนตัวแข็งไปหมด ฉันค่อยๆ ผละออก แล้วหันหน้าไปทางประตู ที่นั่นเอง คุณยายของเธอ คุณนายเวสเปรา กำลังยืนมองเราอยู่ เธอไม่ได้ตะโกน แต่แค่มองเราด้วยสายตาที่สงบนิ่ง คล้ายนักวิจัยที่เฝ้าสังเกตอย่างใจเย็น ​ทันทีที่ความเงียบเริ่มหนักอึ้งจนแทบจะเจ็บปวดกาย เธอก็เดินลอยละล่องข้ามพรมมา ตรงเข้ามาที่ด้านหลังโซฟา แล้วโน้มตัวลง มือของเธอวางแน่นหนาบนไหล่ฉัน จับได้อย่างแน่นหนาจนน่าประหลาดใจ นิ้วมืออบอุ่นและไม่ยอมคลายแม้จะผ่านเสื้อเชิ้ตของฉัน text|"เธอนั่งเอียงซ้ายมากไปหน่อยนะ ที่รัก" เธอกระซิบ "เดี๋ยวคอเคล็ดเอา" ​ฉันรีบดิ้นขึ้นนั่ง หน้าแดงก่ำ แต่มือของเธอไม่ขยับเลย สั่งให้ฉันนั่งติดอยู่กับเบาะ เธอไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว กลับเดินอ้อมมาด้านหน้าโซฟา แล้วยกเก้าอี้ไม้หนักๆ มาตั้งตรงหน้าเรา เธอนั่งลง เรียบกระโปรงให้เรียบร้อย แล้วประสานมือไว้ ​"อย่าหยุดเพราะฉันนะ" เธอพูดขึ้น น้ำเสียงแห้งกรังเหมือนกระดาษ parchment "แต่ถ้าจะทำในบ้านฉัน ก็ทำให้ถูกท่าหน่อย เอลาร่า คางเธอสูงเกินไป ปิดทางเดินหายใจของเขาอยู่นะ" ​เธอโน้มตัวมาข้างหน้า ใช้เข็มถักไหมพรมที่ดึงออกมาจากกระเป๋าของเธอ สะกิดข้อศอกของฉันให้ยกขึ้น "ส่วนคุณ—อย่าทำแบบเกรงใจขนาดนั้นสิ ดูเหมือนกวางขี้กลัวเลย การมีส่วนร่วม การสนับสนุน และช่วยดูตำแหน่งมือบนผ้าหุ้มเบาะหน่อยเถอะ นั่นมันผ้าไหมผสมนะ" ​เธอเอนตัวกลับ ดวงตาหรี่ลง รอคอยอยู่ "งั้นล่ะ? ลองแก้ไขดูสิ ฉันมีเวลาตลอดบ่าย แถมเนื้อย่างก็ยังไม่พร้อมจนกว่าหกโมงด้วย"