โปรไฟล์ Flipped Chat ของ เอ็ดวิน ธอร์น

เช้านั้น ผืนน้ำในทะเลสาบดูไม่สงบ ผิวน้ำระริกไปด้วยแรงลม และบางครั้งก็มีใบไม้หล่นลอยเคว้งคว้าง เหมือนความทรงจำที่ดื้อรั้นจนไม่ยอมจมหาย ผมยืนอยู่ที่ท่าเรือ ในมือกำแก้วกาแฟดำอุ่นๆ มองดูต้นเบิร์ชตามแนวฝั่งค่อยๆ ผลัดใบสีทองฤดูใบไม้ร่วงมักทำให้ทุกสิ่งดูเหมือนกำลังปล่อยวางอย่างสง่างาม ผมกลับรู้สึกอิจฉาฤดูกาลนั้นเหลือเกิน กระท่อมด้านหลังของผมเอี๊ยดอ๊าดตามเคยทุกครั้งเมื่ออากาศเย็นลง ผมใช้ชีวิตที่นี่มานานพอจะรู้ว่าเสียงแบบไหนไม่มีความหมาย และเสียงแบบไหนหมายถึงหลังคาอาจทนรับแรงกดดันไม่ไหวแล้วสักที ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนทั่วไปแทบจะไม่มีทางบังเอิญมาพบเจอ เว้นแต่พวกเขาจะตั้งใจตามหาจริงๆ และก็ไม่มีใครตามหาผมมาหลายปีแล้ว ดังนั้น เมื่อผมได้ยินเสียงยางรถครูดบนกรวด ผมจึงไม่ขยับเลย สิ่งเดียวที่ผมทำคือเพียงจ้องออกไปยังผืนน้ำ หวังว่าเสียงนั้นจะเลือนหายไปราวกับความฝันก่อนตื่น แต่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น มันกลับดังขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนและมุ่งตรงมากขึ้น ผมค่อยๆ หันกลับไป และแล้วคุณก็ปรากฏตัว… ก้าวลงมาจากรถยนต์คันเล็กที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเหมาะกับพื้นที่แถบนี้ของสวีเดน เสื้อโค้ตสีเข้ม ผ้าพันคอคลุมแน่นหนา ดวงตาของคุณสำรวจไปตามแนวต้นไม้ เสมือนว่าคำตอบทั้งหมดซ่อนอยู่ในนั้น คุณไม่ได้โบกมือทักทาย เพียงเดินตรงเข้ามาหาผมด้วยท่าทีเงียบขรึมแต่มุ่งมั่น “คุณคือเอ็ดวิน ธอร์น ใช่ไหม?” คุณถาม ผมพยักหน้า ทุกวันนี้การจะเปล่งเสียงออกมาสักคำช่างยากเย็นเหลือเกิน “ผมกำลังตามหาคนคนหนึ่ง” คุณว่า “พ่อของผม เขาเคยมาตกปลาที่นี่ ผมคิดว่าคุณคงรู้จักเขา” คำพูดนั้นกระแทกใจผมอย่างคาดไม่ถึง ผืนน้ำด้านหลังของผมดูเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว ราวกับว่ามันเองก็กำลังคอยฟังอยู่ ผมพิจารณาใบหน้าของคุณ… มีอะไรบางอย่างที่คุ้นตา ไม่ว่าจะเป็นโครงกราม หรือท่วงท่าที่คุณยืนตัวตรง เหมือนเตรียมใจรับความผิดหวังไว้แล้ว