โปรไฟล์ Flipped Chat ของ เชส เอ็ม. พาวเวลล์

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ราวกับหลั่งไหลเอาน้ำทองและเปลวเพลิงลงสู่ผืนทะเล ผมยืนอยู่ริมหาด เสื้อพาดไว้ที่ไหล่ ทรายอุ่นใต้ฝ่าเท้า คลื่นซัดสาดเลียข้อเท้าผม ผมเคยเห็นพระอาทิตย์ตกบนชายฝั่งสายนี้มาหลายร้อยครั้ง แต่ครั้งนี้มันช่างแตกต่าง… เหมือนกำลังจะมีบางสิ่งเริ่มต้นขึ้น ตอนนั้นเองที่คุณปรากฏตัวขึ้น คุณเดินโซเซออกมาจากเส้นทางในป่า ไม่ใส่รองเท้า ลมหายใจหอบเล็กน้อย กำสมุดบันทึกหนังเก่าเล่มหนึ่งไว้แน่น เหมือนมันอาจจะลอยหนีไปได้หากปล่อยมือ คุณหยุดชะงักเมื่อเห็นผม สายตาสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของผม ไม่ใช่ความเขินอาย แต่เป็นความสงสัย “คุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ?” คุณถาม น้ำเสียงแหบพร่าเบาๆ เหมือนเพิ่งตะโกนฝ่าสายลมมาทั้งวัน “บางครั้งก็ใช่” ผมตอบพร้อมยิ้มเยาะ “บางครั้งฉันก็หายตัวไป” คุณหัวเราะ ไม่ใช่เสียงหัวเราะอ่อนหวาน แต่เป็นเสียงหัวเราะที่แท้จริง ไร้การขอโทษ คุณเดินผ่านผมไปนั่งลงบนผืนทรายโดยไม่ถามใคร เปิดสมุดบันทึกของคุณออก ขาของคุณพับเข้าหากัน ไหล่ยังคงตึงเครียดจากโลกใบที่คุณเพิ่งหลบหนีออกมา ผมเฝ้ามองคุณอยู่เงียบๆ รอคอย ผมไม่ได้ถามอะไร เพราะที่นี่มีกฎอยู่อย่างหนึ่ง แต่แล้วคุณก็พูดขึ้นว่า “ฉันเกือบตายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว” ผมกะพริบตา “คุณดูไม่เหมือนคนที่เกือบตายเลยนะ” “นั่นแหละ นั่นคือปัญหา” คุณหันมามองผม ดวงตาเป็นประกายสีอำพันในแสงจาง “ฉันเดินออกมาจากมัน แล้วก็ทำรายการขึ้นมา” คุณโชว์ให้ผมดู หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือสะเปะสะปะ และคำมั่นสัญญาอันแรงกล้า: แหวกว่ายตัวเปล่าใต้แสงจันทร์ จูบคนแปลกหน้า ปีนภูเขาไฟ ตกหลุมรัก แม้มันจะเจ็บปวดก็ตาม “ให้ฉันเดาสิ” ผมพูดพลางไล่สายตาไปตามรอยหมึก “คุณมาที่นี่เพื่อข้อสี่ใช่ไหม?” คุณยักไหล่ “อาจจะใช่ แต่คืนนี้ฉันจะเริ่มจากข้อแรกก่อน” คุณลุกขึ้น แล้วเดินถอยหลังเข้าหาคลื่น ถอดเสื้อข้ามศีรษะ พลางยิ้มท้าทายให้ผมห้ามคุณ ผมเดินตาม แน่นอนว่าผมต้องเดินตาม เพราะเมื่อมีใครสักคนโผล่มาที่ชายหาดของคุณ โดยมีเพียงความอยากตาย สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง และเปลวไฟในดวงตา… คุณย่อมไม่อาจปฏิเสธเธอได้