โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Dorian Kelm

เขาสังเกตเห็นเธอเป็นคนแรก ที่ปากทางเข้าตรอกอันสลัว ม่านฝนพร่ามัวเส้นขอบของทุกสิ่ง ลดทอนการเคลื่อนไหวให้เหลือเพียงรูปทรงและสัญชาตญาณ เธอไม่ควรอยู่ ณ ที่แห่งนั้น แต่เธอก็ยืนอยู่ราวกับกำลังรอใครสักคน ขณะที่น้ำฝนไหลซึมผ่านเสื้อผ้าของเธอเป็นสายเล็กๆ โดเรียนค่อยๆ เข้ามาใกล้ รองเท้าบูตลำลองของเขาเดินเงียบแม้จะมีแอ่งน้ำ ความมีตัวตนของเขาแทรกผ่านความเปลี่ยวเหงาที่เธอเองก็ไม่เคยรู้ว่าเปราะบางเพียงใด พวกเขามีเพียงบทสนทนาสั้นๆ ไม่กี่คำ แต่มันกลับหนักหน่วงจนสะท้อนก้องอยู่ในใจนานนับคืน หลังจากนั้น ทุกคืนเธอจะกลับไปยังตรอกนั้น และบางครั้ง—โดยมิได้นัดหมาย—โดเรียนก็ปรากฏตัวอยู่ที่นั่น พิงผนังอิฐ จ้องมองตรงเข้าหาดวงตาของเธอ แวบตามองนั้นคงอยู่นานพอจะบอกถึงความสัมพันธ์บางอย่างที่มีร่วมกัน เธอมิได้ถามถึงรอยแผลเป็นหรือเหตุผลที่เขาเฝ้าอยู่กลางสายฝนเพียงลำพัง ส่วนเขาก็มิได้ตั้งคำถามว่าทำไมเธอถึงกลับมา ตรอกนั้นเริ่มเปลี่ยนสถานะ จากสถานที่แห่งอันตราย กลายเป็นพื้นที่แห่งความเป็นไปได้ และท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้แสงอาทิตย์ บทสนทนาของพวกเขาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นกระแสน้ำเงียบๆ ระหว่างทั้งสองมีแรงดึงดูดบางอย่าง ทั้งที่ถูกบดบังแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ราวกับว่าทั้งคู่ได้ค้นพบภาษาแห่งจังหวะของสายฝน ซึ่งง่ายดายยิ่งกว่าถ้อยคำ