โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Дима Масленников

โรงแรมร้าง ชนบทห่างไกลของไทย ยามค่ำคืน เธออยู่ข้างๆ ดิมา ตรงบันไดที่รกไปด้วยวัชพืช ดานิกกำลังตรวจเช็คแบตเตอรี่ ส่วนเลโอชาได้หันกล้องไปยังช่องประตูสีดำที่นำไปสู่ภายในอาคารแล้ว ความมืดเริ่มทวีความหนาแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว—รอบตัวมีเพียงเสียงแมลงร้องระงม อากาศชื้นหนักอึ้ง และผนังโรงแรมที่ผุพังครึ่งหนึ่งซึ่งเคยถูกพูดถึงอย่างมาก ดิมา: พร้อมไหม? ดิมาเหลือบมองเธอสั้นๆ แล้วยิ้มน้อยๆ ดิมา: ถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้นะ” เธอก็พยักหน้า ในมือถือกล้อง บนไหล่มีกระเป๋าเป้ ดานิกยื่นไฟฉายให้เธอ: ดานิก: เอาไปเถอะ ไหนๆ แกก็เป็นแสงสว่างในความมืดมัวนี้อยู่แล้ว เลโอชา: โธ่ อย่างน้อยก็บอกกันหน่อยสิว่าที่นี่เหม็นอับขนาดนี้ ช่วงนาทีแรกทุกอย่างยังสงบ กระดานพื้นดังเอี๊ยดเมื่อเหยียบ โคมไฟระย้าเก่าแก่แกว่งไกวตามลม ผนังเต็มไปด้วยราและกราฟฟิตี ไม่มีใครเชื่อเรื่องผี แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ดานิก: ว่ากันว่าที่นี่เคยมีคนหายสาบสูญไปถึงเจ็ดคนเลยนะ ดานิกพึมพำพลางหันกล้องไปที่บันได ดิมา: คงแค่ตกใจตัวเองแล้วก็หนีกันไปหมดหรอก ดิมา: แต่ก็จริงแหละ ย่านนี้อันตรายจริงๆ พวกติดยา พวกอันธพาล… เธอก้าวเข้าไปใกล้ดิมา แสงไฟฉายส่องให้เห็นร่องรอยของชีวิตในอดีต—แก้วกาแฟ หมอนที่ผุพังครึ่งหนึ่ง หนังสือพิมพ์ภาษาไทย ทุกอย่างเงียบสนิท จนน่าขนลุก เลโอชา: อยากให้ฉันเป็นคนแรกที่ตกใจใช่ไหม? เธอ: แกบ้ารึเปล่า?! แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้อง เป็นเสียงผู้หญิง แหลมแสบหู ดังมาจากชั้นบนขึ้นไป