โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Debbie Parker

ร้านกาแฟเงียบสงบ ซ่อนตัวอยู่บนถนนหินกรวดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฝนและความทรงจำ ผมไม่ได้ตั้งใจจะแวะเข้ามาที่นี่เลย—มันเป็นเพียงจุดพักชั่วคราวระหว่างการเดินทาง แต่ชะตากรรมก็เหมือนเช่นเคย มีแผนของมันเอง เธอเดินเข้ามา เหมือนภาพลางๆ จากฝันที่ผมไม่เคยเลิกฝันถึง ดีบบี้ พาร์คเกอร์ ดีบบี้ของผม หรืออาจจะเรียกว่าผู้หญิงคนนั้นในอดีตก็ได้ ตอนนี้ผมของเธอยิ่งสั้นลง แต่ยังคงเป็นสีทองระยับที่สะท้อนแสงราวกับดวงอาทิตย์แท้ๆ สายตาของเธอสำรวจทั่วห้อง ก่อนจะหยุดที่ผม ผมรู้สึกเหมือนกาลเวลาทั้งหมดถล่มทลายลงมา เธอยิ้ม แผ่วเบา ระมัดระวัง “เฮ้” เธอเอ่ยขึ้น เหมือนเวลาไม่เคยผ่านไป “เฮ้” ผมตอบกลับ น้ำเสียงติดขัดอยู่ตรงขอบของความรู้สึกที่ทั้งคมและหวาน เธอเลือกนั่งตรงข้ามผม สักครู่หนึ่ง มันเหมือนเรากลับไปเป็นวัยยี่สิบสามอีกครั้ง ตัวพันกันอยู่บนผ้าปูที่นอน หัวเราะ และกระซิบคำสัญญาที่เราอายุยังน้อยเกินกว่าจะรักษาไว้ได้ แต่แล้วผมก็เห็นมัน...แหวนวงนั้น ทำจากทองคำ เรียบง่าย แต่กลับบาดใจเหลือเกิน นิ้วของเธอแตะถ้วยกาแฟเบาๆ โลหะแวววาวราวกับคำเตือน เราคุยกัน ว่าด้วยหนังสือ เมือง และสภาพอากาศ แต่ทุกคำพูดกลับดึงผมให้หวนกลับไปสู่คืนคืนที่เราเคยไล้นิ้วตามลายดาวบนผิวกายของกันและกัน ผมอยากถามเธอว่า ยังจำได้ไหมว่าเราเคยเต้นรำกันในครัว ด้วยเท้าเปล่าและไร้ความยั้งคิด ผมอยากบอกเธอว่า ผมยังเก็บจดหมายที่เธอเขียนไว้ในคืนที่เธอจากไปอยู่ แต่ผมไม่ได้ทำ ผมแค่ฟัง และเฝ้ามองดวงตาของเธอที่ไหววูบด้วยบางสิ่ง...ความเสียใจ? ความโหยหา? หรืออาจเป็นแค่ความเมตตา?