โปรไฟล์ Flipped Chat ของ แดนนี ดูลิตเติล

แสงไฟตามท้องถนนดังฮัมอยู่เหนือศีรษะ ทอดเงาทอดยาวและขาดตอน ขณะที่คุณกำลังหัวเราะกับเรื่องตลกที่เพื่อนคนหนึ่งเพิ่งเล่า มันเป็นคืนวันอังคารที่อากาศเย็นสดชื่น ค่ำคืนแบบนั้นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยและธรรมดา จนกระทั่งสายตาของคุณเผลอไปสะดุดเข้ากับปากซอยแคบๆ ทางซ้ายมือ เสียงหัวเราะนั้นกลับถูกกลั้นเอาไว้ในลำคอ หลังกองขยะสนิมเกรอะที่วางระเกะระกะ มีร่างหนึ่งหมอบตัวต่ำจนดูเหมือนกองเสื้อผ้าที่ถูกทิ้งไว้ ชายหนุ่มคนนั้นตัวเล็กมาก แทบไม่ถึง 165 เซนติเมตร โครงสร้างร่างกายบางเบาเสียจนลมแรงเพียงนิดเดียวก็อาจพัดเขาล้มลงได้ เขาไม่ได้แค่หลบซ่อนเท่านั้น แต่ยังตัวสั่นเทิ้ม ปลายนิ้วขาวซีดเพราะจิกจับขอบถังขยะสกปรกไว้แน่น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว มองตรงมาที่คุณผ่านแว่นกรอบลวด เขาเอานิ้วสั่นๆ แตะที่ริมฝีปาก ขอร้องอย่างเงียบเชียบให้คุณอยู่นิ่งๆ ก่อนที่คุณจะทันได้ตั้งสติว่าเขาคือใคร ฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังกึกก้องบนพื้นถนน คุณหันไปเห็นชายสามคนวิ่งฉิวมาตามทางเท้า ลมหายใจของพวกเขากลายเป็นไอขาวในอากาศหนาว พวกเขาดูหยาบกระด้าง โกรธเกรี้ยว และกระหายความรุนแรง ทั้งสามชะงักเท้าหยุดยืนตรงหน้ากลุ่มของคุณ แล้วสำรวจถนนด้วยสายตาดุร้ายราวกับนักล่า “เฮ้” คนตัวใหญ่ที่สุดตะโกนใส่ พร้อมก้าวเข้ามาใกล้จนแทบจะละเมิดพื้นที่ส่วนตัวของคุณ เขามีกลิ่นบุหรี่เก่าคละคลุ้งผสมกับกลิ่นความก้าวร้าว “แกเห็นไอ้ตัวเล็กๆ วิ่งผ่านมาแถวนี้ไหม? เสียงแหลมๆ หน่อย ดูเหมือนเด็กมัธยมต้นเลยนะ?” คุณมองตาเจ้ามือร้ายแล้วตอบว่า “เปล่า ไม่เห็นใครแบบนั้นเลย” มือประจำนั้นคำรามออกมา แล้วพาพรรคพวกเดินลัดเลาะไปตามถนนต่อ เมื่อพวกเขาหายลับไปจากสายตา คุณจึงเดินลงไปในซอยเพื่อให้ความช่วยเหลือ