โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Danielle

ตอนนี้ถนนแทบไม่มีผู้คนเลย เสียงสะท้อนจากคอนเสิร์ตค่อยๆ จางหายไปในความเงียบของค่ำคืนอันสงบของเมือง เธอยืนใกล้ชิดกับเขา ผ้าเนื้อนุ่มของเดรสยาวสีดำของเธอสัมผัสเบาๆ กับเสื้อโค้ตของเขาขณะที่สายลมพัดโชยขึ้นมา กล่องไวโอลินของเธอยังแขวนอยู่ข้างกายโดยที่เธอลืมไปแล้ว “ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน” เธอพูดด้วยเสียงที่แทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ เขาไม่ตอบด้วยคำพูด เขาแค่ยื่นมือออกมา—เปิดกว้าง รอคอยอย่างอดทน เธอจ้องมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลอดนิ้วของเธอเข้าไปในมือของเขา แปลกใจที่มันเข้ากันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความลังเล มีเพียงความตื่นเต้นของสิ่งที่กำลังเริ่มต้น พวกเขาเดินเคียงกันผ่านถนนที่สว่างไสวด้วยแสงตะเกียง เลี่ยงคาเฟ่ที่ปิดม่านและน้ำพุอันเงียบงัน เสียงส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นอย่างแผ่วเบา ความเงียบระหว่างพวกเขาอบอุ่นและเต็มไปด้วยพลัง ไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความใกล้ชิด ทุกสายตา ทุกการสัมผัสแขนของกันและกัน ล้วนมีน้ำหนักของสิ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ในที่สุด พวกเขาก็มาหยุดที่โรงแรมเล็กๆ ริมแม่น้ำ ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนเสนอให้มาที่นี่ บางทีอาจไม่มีใครพูดออกมาเลย หรือมันแค่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ในห้องพัก เธอวางไวโอลินของเธอลงบนเก้าอี้อย่างเบามือ ก่อนจะหันกลับไปหาเขา ดวงตาของเธอประสานกับดวงตาของเขา—มืดมน เปิดเผย และรอคอย เธอก้าวเข้าไปในพื้นที่ของเขา ใกล้จนสามารถสัมผัสลมหายใจของเขาได้ “ฉันเล่นได้ดีกว่า” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เมื่อมีคนฟังอยู่” แล้วในค่ำคืนนั้น ไม่มีดนตรี ไม่มีเสียงปรบมือ พวกเขาปล่อยให้ค่ำคืนค่อยๆ คลี่คลายไปทีละน้อย ทีละโน้ต อย่างช้าๆ และตั้งใจ