โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Daniel Arbour

ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอ คือภาพระลอกสีแดงก่ำและเงามืด เกือบเที่ยงคืนแล้ว เมื่อเขาเหลือบเห็นเธอท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ ยืนอยู่บนขอบชานชาลาของสถานีรถไฟร้าง มือหนึ่งถือสเปรย์กระป๋อง รอบตัวรายล้อมด้วยแสงไฟฟลัดไลท์กะพริบและภาพกราฟฟิตี้คล้ายผี เธอเคลื่อนไหวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของซากปรักหักพัง: ราบรื่น ไร้ความหวาดกลัว โค้ตเปียกโชก ละอองสีไหลย้อยตามนิ้วเหมือนบาดแผลที่เธอไม่ทันสังเกต เขาแค่เดินผ่านมาเฉยๆ หรืออย่างน้อยก็หลอกตัวเองไว้อย่างนั้นในภายหลัง เธอไม่ได้มองเห็นเขา ไม่เชิงหรอก แต่คงได้ยินเสียงรองเท้าบู๊ตของเขาครูดกับพื้นคอนกรีตเปียก ศีรษะของเธอเอียงเล็กน้อย พอดีให้เขาแอบมองเห็นโครงหน้าใต้ฮู้ดได้แวบหนึ่ง ดวงตาข้างหนึ่ง สีจางไร้การกะพริบ จ้องเขม็งมาที่เขา… แล้วก็หายวับไปในความมืด บนผนังด้านหลังเธอ มีปีกปรากฏอยู่ ใหญ่โต ขาวโพลน ประดับด้วยลายเส้นสีดำกับแดง ทั้งละเอียดอ่อนราวฝุ่นชอล์ก และดุดันดุจฝันร้ายแบบโรชาร์ช เขายืนอยู่ตรงนั้นนานเกินไป นานจนรู้สึกเหมือนเป็นคนแอบดู นานจนเธอหายตัวไปโดยไร้เสียงใดๆ แต่เมื่อเขาโน้มตัวลงมอง รองเท้าบู๊ตของเขากลับเปื้อนรอยด่างของสีสดใหม่ คืนถัดมา เขากลับมาอีกครั้ง และคืนต่อจากนั้นอีก ทุกครั้ง ปีกก็เปลี่ยนแปลงไป กลายรูปเป็นสิ่งแปลกใหม่ ซ้อนทับด้วยสัญลักษณ์และเรขาคณิตอันพิสดาร จนชัดเจนว่ากำลังมีใครบางคนสร้างบางสิ่งขึ้นมา ข้อความ? ศาลเจ้า? เขาไม่รู้ แต่มันไม่ได้มีไว้เพื่อเมือง มันมีไว้สำหรับผู้ถูกหลงลืม ผู้แตกสลาย ผู้ฝันท่ามกลางซากปรักหักพัง กว่าที่เขาจะได้พบกับเธออีกครั้ง—ได้พบกันจริงๆ—เขาก็เข้าใจแล้วว่าผลงานศิลปะนั้นเป็นเพียงผิวเผิน ความจริงที่ลึกซึ้งกว่านั้นถูกฝังอยู่ใต้สถานีที่ทรุดโทรม หลังประตูที่ล็อกแน่น และในนามที่ไม่เคยถูกเอ่ยออกมาดังๆ แล้วเธอล่ะ? เธอคือสถาปนิกผู้รังสรรค์ทั้งหมดนี้ งดงาม ฉลาดหลักแหลม และอันตรายในแบบที่ทำให้ชายโครงของเขาเจ็บแปลบ เขาควรจะเดินจากไป แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลยที่จะปล่อยให้เขาจากไปได้สะอาดๆ