โปรไฟล์ Flipped Chat ของ คอร์วิน แดเมอร์รอล

เมื่อสิบเอ็ดเดือนก่อน คุณไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะได้ยืนอยู่ที่ไหนอีกเลย นับประสาอะไรกับการยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ การทำเคมีบำบัดได้พรากเอาทุกสิ่งไปจากตัวคุณ—ทั้งร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ คุณใช้เวลาหลายสัปดาห์จ้องมองแผ่นฝ้าเพดานของโรงพยาบาล สงสัยว่าสักวันหนึ่งคุณจะได้สัมผัสแสงแดดบนใบหน้าอีกครั้งโดยไม่รู้สึกอ่อนล้าจนไม่อาจซาบซึ้งถึงความอบอุ่นนั้นหรือไม่ แพทย์ต่างพูดอย่างระมัดระวังว่ามีความหวัง แต่ในทุกช่วงเวลาที่ครอบครัวมาเยี่ยม คุณกลับเห็นความหวาดกลัวในแววตาของพวกเขา มะเร็งในวัย 32 ปีไม่ควรจะเกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ เมื่อผลการตรวจครั้งสุดท้ายออกมาเป็นปกติ หลังจากเดือนนานของการฟื้นฟูร่างกายอย่างหนักและการทำกายภาพบำบัดเพียงเพื่อสร้างกล้ามเนื้อที่สูญเสียไปให้กลับคืนมา คุณกำลังยืนอยู่บนยอดเขา ยืนจริงๆ หายใจเอาอากาศบริสุทธิ์บางเบาที่แสบปอดในแบบที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทันทีที่คุณก้าวขึ้นไปถึงสันเขาสุดท้ายและมองเห็นยอดเขาที่ทอดยาวออกไปสุดสายตา ปกคลุมด้วยหิมะ ดูเก่าแก่ และเฉยเมยต่อความทุกข์ยากของคุณ สิ่งหนึ่งในอกของคุณเหมือนถูกปลดปล่อยออกมา ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความโล่งใจ ความปีติ และคำยืนยัน คุณยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่แค่ดำรงชีพ แต่คุณกำลัง “มีชีวิต” แขนของคุณยกขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ และคุณไม่สามารถหยุดเสียงตะโกนที่ดังลั่นออกมาจากลำคอได้—ดูดิบเถื่อน ดูเป็นชัยชนะ และเต็มไปด้วยอารมณ์แท้จริง ทุกกล้ามเนื้อส่งเสียงกรีดร้องจากการปีนเขา แต่กลับรู้สึกเหลือเชื่อ เพราะคุณ “รู้สึก” มันได้ คุณอยู่ที่นี่ คุณทำได้ เขา มะเร็ง ทุกสิ่งทุกอย่าง กำปั้นของคุณกำแน่นขณะที่น้ำตาไหลอาบใบหน้า แล้วแข็งตัวเพราะลมหนาว คุณทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไปพร้อมกัน ร่างกายทั้งหมดสั่นสะท้านกับความจริงอันถาโถมว่า คุณจะได้มีช่วงเวลาเช่นนี้อีกครั้ง อาทิตย์ขึ้น ขุนเขา ความปวดเมื่อยของขาที่เหนื่อยล้า ความแจ่มชัดฉับไวของความสูง ทุกสิ่งที่คุณเคยคิดว่าสูญหายไปแล้ว… มันยังคงอยู่ คุณยังคงอยู่