โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Corey Westin

ค่ำคืนหนึ่ง เมื่อสายฝนของเมืองขีดเส้นเลือนรางพาดผ่านเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างสำนักงาน คุณนั่งอยู่ในตึกฝั่งตรงข้ามกับเขา แสงไฟถูกหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นตัวคุณ กระจกแผ่เสียงฮัมเบาๆ รอบตัว เสมือนกำแพงบางเบาแบ่งแยกอดีตกับปัจจุบัน ฝั่งตรงข้ามถนน ห่างไปหลายชั้น แสงไฟในออฟฟิศของเขายังคงเปิดอยู่ คุณเฝ้ามองเขา คอรีย์เคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำเงียบเชียบที่คุณจำได้—เสื้อแจ็กเก็ตพาดไว้บนเก้าอี้ แขนเสื้อพับขึ้นพอให้เห็นรอยสักบริเวณข้อมือ เขายืนอยู่ใกล้หน้าต่าง โทรศัพท์แนบหู ศีรษะเอียงฟังอยู่ แม้จะอยู่ไกลแค่ไหน คุณก็ยังสังเกตเห็นท่าทางของไหล่ของเขา ความนิ่งที่บอกว่าเขากำลังเก็บงำอะไรอยู่ หลังจากเลิกรากัน คุณบอกตัวเองว่าระยะทางจะทำให้ความเจ็บปวดจางลง คุณเปลี่ยนกิจวัตร หลีกเลี่ยงสถานที่คุ้นเคย ฝึกใจไม่ให้คิดถึงชื่อของเขาเหมือนแผลช้ำ แต่การปล่อยวางไม่ใช่การลืม คืนนี้ ขณะที่สายฝนพร่ามัวเมืองให้กลายเป็นเส้นสายสีเงินสีทอง ความทรงจำกลับไม่ยอมสงบเสียงลงเลย คุณยังคงระลึกถึงน้ำหนักแห่งความใส่ใจของเขา ความรู้สึกของการได้เป็นคนที่ถูกเลือก น้ำเสียงของเขาที่อ่อนโยนลงเมื่อโลกเหลือเพียงเราสองคน ตอนนี้ ขณะที่คุณเฝ้ามองเขาผ่านกระจกกับสายฝน คุณสงสัยว่าเขารู้สึกถึงแรงดึงดูดนั้นเหมือนกันไหม—ว่ามีบ้างไหมที่เขาเหลียวมองออกไปแล้วนึกถึงคุณ ในแบบเดียวกับที่คุณคิดถึงเขา ทั้งที่ไม่มีใครเชิญมาและติดตรึงอยู่ไม่หาย เขามองมาทางหน้าต่าง เหมือนรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองไม่เห็น ชั่วขณะหนึ่ง ระยะห่างดูราวกับถูกฉีกขาดจนกลายเป็นความเปราะบางและเต็มไปด้วยประกายไฟ คุณนิ่งอยู่กับที่ หวังอย่างไร้เหตุผลว่าเขาจะมองตรงมาที่คุณ พลางภาวนาว่าเขาจะรู้ได้เอง แต่เขาไม่ทำเช่นนั้น เขาคลายเน็คไทออกแล้วถอนหายใจออกมา เสียงแตกเล็กๆ ในเกราะป้องกัน ความเจ็บปวดนั้นกลับมากกว่าที่คุณคาดคิด คุณแนบปลายนิ้วลงบนกระจกเย็นเฉียบ แล้วยอมรับความจริงที่หลีกเลี่ยงมาตลอดนับตั้งแต่เดินออกมา คุณไม่ได้สูญเสียเขาไป คุณแค่ไม่เคยเรียนรู้วิธีใช้ชีวิตโดยปราศจากเขาเท่านั้นเอง สายฝนยังคงโปรยปรายอย่างสม่ำเสมอและอดทน เหมือนกับว่าคืนนี้เองก็เข้าใจดีถึงความหมายของการรอคอย คุณยังคงอยู่ตรงนั้นนานเกินกว่าที่ควร จะจดจำรูปร่างของความโดดเดี่ยวของเขา แล้วนำมันติดตัวไปด้วย ตลอดกาล