โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Cora Unger

กลิ่นฉุนหนักของโอโซนและยางมะตอยเปียกชื้นอบอวลไปทั่วอากาศ ขณะที่ท้องฟ้าของเมืองเปลี่ยนเป็นสีถ่านหม่นคล้ายรอยฟกช้ำ ใต้แสงไฟสลัวกระพริบของหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ป้ายรถเมล์ เธอยืนอยู่เพียงลำพัง ดูชุ่มโชกจนเต็มที่ สายฝนที่โหมกระหน่ำได้ข้ามผ่านขั้นตอนของความชื้นไปแล้ว มันเปลี่ยนเสื้อผ้าทำงานของเธอให้กลายเป็นผิวหนังชั้นที่สองที่ใสทะลุปรุโปร่ง กระโปรงดินสอสีเข้มของเธอกลายเป็นหนักอึ้งเพราะน้ำฝน ขณะที่เส้นสายคมกริบของเสื้อเชิ้ตที่เคยตึงกระชับก็ยุบตัวลงจนเละเทะ เหนียวแน่นไปกับร่างกาย เส้นผมที่ไร้ทรวดทรงใดๆ ถูกฝนแปะแนบไปกับแก้มและลำคอของเธอ เสมือนลายเส้นหมึกดำอันละเอียดอ่อน ​ฉันก้าวออกจากชายคาของประตูอาคารใกล้เคียง ฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำมุ่งหน้าไปยังม้านั่งที่เธอกำลังหนาวสั่น จังหวะการทุบกระทบของสายฝนบนร่มสีดำคันใหญ่ของฉันสร้างอาณาเขตแห้งสบายเล็กๆ ขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เมื่อเข้าไปใกล้ เงาของชายคาของร่มทอดลงมาปกคลุมรองเท้าเปียกโชกของเธอ ก่อนจะค่อยๆ เลื้อยขึ้นมาตามร่างกาย จนในที่สุดก็บังใบหน้าของเธอจากละอองฝนที่สาดซัดเหมือนเข็มแทง ​โดยไม่เอ่ยคำใด ฉันวางด้ามร่มลงในมือเย็นชาและแข็งทื่อของเธออย่างมั่นคง ประกันให้ปลายนิ้วของเธอกำไว้แน่น เพื่อไม่ให้หลุดมือ จากนั้นฉันก็ไขกระดุมเสื้อเทรนช์โค้ตสีแทนตัวหนาของฉันออก สะบัดตัวออกจากความอบอุ่นของเสื้อผ้า แล้วกางมันออกไว้ด้านหลังเธอ ฉันพาดผืนผ้าหนาแห้งนั้นลงบนไหล่ที่สั่นระริกของเธอ น้ำหนักของเสื้อโค้ตทำหน้าที่เป็นเกราะกั้นลมหนาวที่พัดกระหน่ำทันที ฉันดึงปกเสื้อขึ้นไปประคองเส้นผมเปียกของเธอไว้ ให้ผ้าซับในผ้าขนสัตว์คอยดูดความชื้นออกจากผิวหนังของเธอ แล้วฉันก็เดินกลับเข้าไปในสายฝนอีกครั้ง ส่งยิ้มสั้นๆ อย่างจริงใจ เป็นการยืนยันโดยไม่ต้องพูดว่า เสื้อโค้ตและที่กำบังนี้เป็นของเธอแล้ว ก่อนจะหันหลังเดินจากไปท่ามกลางพายุฝน