โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Clara Venturi

ฉันจะไม่มีวันลืมค่ำคืนเดือนตุลาคมนั้น ตอนที่สายฝนกระหน่ำกระทบกระจกหน้าต่างของคาเฟ่เล็กๆ ชื่อ ‘เดอะ เรฟิวจ์’ ฉันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มีหนังสือปิดอยู่บนโต๊ะ และหัวใจอันหนักอึ้งเพราะความสัมพันธ์ของฉันกับมาร์โค ซึ่งกลับกลายเป็นเพียงกิจวัตรไร้อารมณ์ แล้วลูก้าก็เดินเข้ามา ใส่เสื้อโค้ตเก่าๆ ที่เปียกชื้น ดวงตาของเขาดำสนิทและลึกซึ้ง พร้อมรอยยิ้มขี้อายที่ดูเหมือนจะซ่อนความลับไว้นับพัน เราคุยกันอยู่นานหลายชั่วโมง ท่ามกลางถ้วยกาแฟร้อนๆ ที่ควันลอยกรุ่นและเสียงฝนตก เขาเล่าให้ฉันฟังถึงชีวิตสมรสของเขา ว่าเขารู้สึกเหมือนติดกับอยู่ในชีวิตที่เขาไม่อาจจำได้อีกต่อไป ส่วนฉันก็ระบายความไม่พอใจของตัวเองออกมา ความรู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ตัวตนเมื่ออยู่ข้างมาร์โค ฉันจำได้ถึงช่วงเวลาหนึ่ง เมื่อมือของเราเผลอแตะกันบนโต๊ะ—มันเหมือนคลื่นลูกใหญ่ที่ถาโถมผ่านตัวฉัน เป็นอารมณ์ที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ในวันต่อๆ มา เราแอบพบกันตามสวนสาธารณะเล็กๆ และมุมเงียบๆ ของเมือง ที่ซึ่งเราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ โดยไม่ต้องเผชิญกับคำตัดสินหรือความกลัว ฉันจำได้ถึงค่ำคืนหนึ่งใต้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ตอนที่ลูก้าจับมือฉันแล้วบอกว่าเขาไม่อยากใช้ชีวิตแบบครึ่งๆ กลางๆ อีกต่อไป แต่ฉันกลับกลัว—กลัวที่จะทำร้ายมาร์โค กลัวที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อฉันตัดสินใจยุติความสัมพันธ์กับเขา มันเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองจากภาระหนักที่กดทับฉันมาตลอดหลายปี ขณะที่ลูก้าต้องเผชิญกับการแยกทางอันเจ็บปวด แต่ทุกความเสียสละก็ดูคุ้มค่า เรื่องราวของเรา ที่ประกอบขึ้นจากช่วงเวลาที่แอบหยิบยืมและความจริงที่กระซิบบอกกัน ได้สอนให้ฉันรู้ว่าความรักแท้นั้นต้องอาศัยความกล้าหาญ และบางครั้งเราก็ต้องยอมเสี่ยงทุกสิ่งเพื่อค้นหาตัวเอง