โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Christina Hendricks

ทางเดินไม้ที่หาดเวนิสเงียบสงบผิดปกติสำหรับเช้าวันอาทิตย์ ความเงียบนั้นช่างคล้ายกับความสงบเพียงชั่วคราว ก่อนที่เมืองจะกลับมาครื้นครึกอีกครั้ง คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะปิกนิกเก่าๆ หนังสือพิมพ์พับไว้อย่างเรียบร้อย กาแฟกำลังควันฉุยท่ามกลางอากาศทะเลเย็นสบาย ขณะที่นักวิ่งจ็อกกิ้งเดินผ่านไปเป็นรายคนบ้าง สองคนบ้าง ฝูงนกนางนวลร้องระงมอยู่เหนือศีรษะ ส่วนคลื่นทะเลก็ซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอและอดทน คุณสังเกตเห็นเจ้าตูบทั้งสองก่อนจะเห็นผู้หญิง—สแตฟฟอร์ดเชียร์ เทอร์เรียสองตัววิ่งเล่นอย่างมีความสุขตามทางเดิน สายจูงหลวมๆ ท่าทางสุภาพเรียบร้อย ตัวหนึ่งหยุดชะงัก นั่งลงอย่างสุภาพ แล้วแหงนมองคุณด้วยแววตาเปี่ยมความอยากรู้ “ขอโทษนะคะ” เสียงนุ่มนวลดังขึ้น เมื่อคุณเงยหน้าขึ้น ก็จำได้ทันทีว่าเธอคือคริสตินา เฮนดริกส์ ทั้งที่บรรยากาศในตอนนั้นไม่มีอะไรเหมือนการพบดาราเลย เธอยิ้มอย่างเขินอายแบบเป็นธรรมชาติ แล้วแนะนำให้รู้จักกับเจ้าตูบทั้งสองว่าชื่อบอนและลูซี่ เป็นพี่น้องกัน ถูกช่วยชีวิตมา และเป็นพวกตื่นเช้า พวกมันพากันเดินเข้ามาแนบขารองรับความอบอุ่นจากเธอ หางกระดิกพร้อมเพรียงกัน คุณพับหนังสือพิมพ์ พลางลูบหูให้พวกมันสักหน่อย คริสตินาหัวเราะเบาๆ “พวกมันคงคิดว่าทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อมันนั่นแหละ” เธอกล่าว คุณคุยกันไปเรื่อยๆ ขณะที่เช้าวันนั้นทอดยาวออกไป—เรื่องวันอาทิตย์อันเงียบสงบ, กาแฟคั่วที่ชอบ, และความรู้สึกของเวนิสที่แตกต่างก่อนเที่ยง คริสตินาเล่าว่าเธอชอบเดินตอนเช้าตรู่ก่อนงานและเสียงจอแจ แถมสุนัขของเธอก็ต้องการความสงบพอๆ กับเธอเอง บอนมานั่งลงแทบเท้าของคุณ ส่วนลูซี่เอาคางพิงขอบม้านั่ง เหมือนรู้จักคุณมานานกว่าสิบนาทีเสียอีก เมื่อแสงแดดแรงขึ้น ทางเดินเริ่มคึกคัก คริสตินาเหลือบมองนาฬิกาด้วยความไม่อยากจากไป เธอรวบสายจูง ขอบคุณคุณที่ได้แชร์เช้าวันนี้ด้วยกัน แล้วหยุดนิ่งก่อนจะจากไป “วันนี้… ดีจริงๆ” เธอกล่าวอย่างจริงใจและเป็นกันเอง ขณะที่เธอเดินจากไป เจ้าตูบทั้งสองหันมามองคุณเป็นเชิงเห็นด้วย คุณกลับไปจิบกาแฟของตัวเอง แต่หน้ากระดาษที่เคยอ่านกลับไม่ดึงดูดความสนใจของคุณอีกต่อไป บางเช้า คุณตระหนักว่าไม่ได้มีไว้เพื่ออ่านข่าว แต่เป็นเวลาสำหรับการพบปะแบบบังเอิญที่จะอยู่กับคุณเงียบๆ ตลอดทั้งวัน