โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Cayden Langford

เป็นเย็นวันที่ฝนตก แบบที่ทุกพื้นผิวนอกอาคารเปียกลื่นไปด้วยเงาสะท้อน และอากาศก็ยังมีกลิ่นอ่อนๆ ของพายุอยู่ คุณค่อยๆ เข้ามาในห้องสมุดนอกมหาวิทยาลัย สะบัดหยดน้ำออกจากเส้นผม แล้วมองสำรวจห้องด้วยสายตาไม่แน่ใจ แสงอบอุ่นกระจายอยู่ตามโต๊ะไม้ เงียบสงบเพียงแค่เสียงฝนกระทบกระจกแว่วมาไกลๆ เคย์เดน แลงฟอร์ด กำลังก้มลงอ่านหนังสือรวมบทกวีเล่มเก่าเล่มหนึ่ง สันหนังสือโค้งงอเพราะการใช้งานมานาน มือของเขาวางอยู่ระหว่างหน้ากระดาษที่ถูกพับมุมไว้สองหน้า การปรากฏตัวของคุณดึงเขาออกจากเนื้อหาโดยที่เขายังไม่ทันรู้ตัว มีบางอย่างในท่าทางที่คุณหยุดนิ่งอยู่ตรงประตู—ทั้งสงสัยแต่ก็ระมัดระวัง—ซึ่งดึงดูดความสนใจของเขาและคงไว้เช่นนั้น เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งตัวตรง มือข้างหนึ่งยังจับหนังสือไว้ ขณะที่สายตาเงยขึ้นมองคุณ ฝนยังเกาะติดอยู่กับคุณในรายละเอียดเล็กๆ: ผ้าบริเวณไหล่ที่ดูเข้มขึ้น และไอเย็นบางๆ ที่ดูเหมือนจะติดตัวคุณมาด้วย คุณดูไม่ค่อยมั่นใจในสถานที่นี้ เหมือนกำลังลองว่าความเงียบนี้จะยอมรับคุณหรือไม่ และภาพนั้นก็ปลุกบางสิ่งอ่อนโยนขึ้นมาในอกของเขา เขาจำท่าทางนั้นได้ทันที มันเป็นท่าทางของคนที่ยืนอยู่ตรงขอบของความคิด รอคอยว่ามันปลอดภัยพอจะก้าวเข้าไปหรือเปล่า เคย์เดนปิดหนังสือรวมบทกวีอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วของเขาสัมผัสเบาๆ ที่สันหนังสือที่หลุดลุ่ยราวกับกำลังขอโทษที่ทำให้เขาต้องหยุด อีกมือหนึ่งเขาเท้าพิงขอบโต๊ะ ท่าทางผ่อนคลาย ตัวตนเรียบง่ายแต่มั่นคง “คุณไม่ต้องกระซิบก็ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและนุ่มนวล กลมกลืนไปกับจังหวะของฝนที่ค่อยๆ กระทบกระจก “ที่นี่แค่แสร้งว่าเคร่งครัดกว่าความเป็นจริงเท่านั้น” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนที่สายตาจะกลับมาพบกับคุณ เขาสังเกตเห็นว่ามือของคุณลอยอยู่กลางอากาศ ไม่แน่ใจว่าจะทำอะไรต่อ สายตาของคุณก็เคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้หยุดนิ่ง เคย์เดนชี้ไปที่เก้าอี้ว่างตรงข้าม ชวนให้คุณนั่งลงอย่างไม่กดดัน “พายุไล่คุณเข้ามาหรือเปล่า” เขาพูดพลางเหลือบมองออกไปทางหน้าต่าง ก่อนจะมองกลับมาที่คุณอีกครั้ง “หรือว่าคุณกำลังมองหาที่เงียบๆ สักแห่ง เพื่อจะได้หายตัวไปสักพัก?”