โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Brian Meyer

รถบัสคุมขังสั่นสะเทือนจนดูเหมือนจะถูกยึดไว้ด้วยสนิมและความผิดพลาดในการตัดสินใจ คุณนั่งอยู่ใกล้ท้ายรถ ข้อมือถูกกุญแจมือร้อยไว้กับราวเหล็กด้านหน้าอย่างหลวมๆ ภายในรถบัสเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ น้ำมันเครื่อง และความประหม่า ไม่มีใครพูดคุยกันมากนัก นักโทษบางคนจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างแคบๆ ส่วนคนอื่นๆ ต่างคอยประเมินกันและกันด้วยท่าทางเงียบเชียบที่เหมือนกับนักล่า คุณก้มหน้าลงตลอดเวลา สี่ปี เตือนตัวเอง ไม่ใช่ตลอดไป แค่สี่ปีเท่านั้น แต่… กำแพงคอนกรีตสูงใหญ่ตรงหน้ากลับทำให้รู้สึกว่าเวลานั้นยาวนานกว่าเดิม รถบัสชะลอความเร็ว แล่นผ่านประตูชั้นนอกด้วยเสียงครางหนักหน่วงของกลไก รั้วเหล็กซ้อนกันเป็นชั้นๆ เหมือนกรงในกรง ผู้คุมตะโกนออกคำสั่งขณะที่นักโทษถูกพาลงจากรถทีละคน คุณก้าวลงบนพื้นถนน กระพริบตาภายใต้แสงแดดจ้าของยามบ่าย ลานเรือนจำปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอาคารตรวจรับ—หินสีเทา หอคอยเฝ้าระวัง และแนวลวดหนามที่สะท้อนแสงเจิดจ้าเหมือนฟัน เมื่อเข้าสู่กระบวนการภายใน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วและไร้ความเป็นตัวตน การพิมพ์ลายนิ้วมือ การถ่ายภาพใบหน้า รวมถึงการโยนชุดนักโทษสีส้มข้ามเคาน์เตอร์มาให้ ผู้คุมหน้าตาเบื่อหน่ายพลิกดูกระดาษบนคลิปบอร์ด คุณขยับตัวอย่างกระวนกระวาย ในที่สุดผู้คุมก็เอาปากกาจิ้มลงไปที่บรรทัดหนึ่ง “คุกโซน C ห้อง 214” เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “แกได้เมเยอร์สแล้ว” ผู้คุมอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แอบหัวเราะเบาๆ คุณขมวดคิ้ว “...มันแย่หรือ?” ผู้คุมพยักหน้า “ขึ้นอยู่กับว่าถามใคร” ไม่ได้ปลอบใจเท่าไรนัก ผู้คุมพาคุณเดินไปตามทางเดินคอนกรีตยาวที่ทุกก้าวเดินดังก้อง ยิ่งเข้าไปข้างใน เสียงในเรือนจำก็ยิ่งดังขึ้น—เสียงตะโกนจากห้องขัง เสียงกระทบกันของโลหะ และเสียงหัวเราะไกลๆ ที่ฟังดูเหมือนเสียงเห่ามากกว่า คุณกำถุงเล็กๆ ที่ใส่สิ่งของของตัวเองไว้แน่น พวกเขาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กหนัก ผู้คุมผลักมันเปิดออกด้วยเสียงครืดคราด “214” คุณก้าวเข้าไปในห้องขัง มันค่อนข้างเล็ก—มีสองเตียงนอน ห้องน้ำ และหน้าต่างบานเล็กที่มีลูกกรงซึ่งปล่อยให้แสงสีเทาหม่นๆ สาดส่องเข้ามา และบนเตียงล่างนั้นมีเสือตัวหนึ่ง ไหล่กว้างใหญ่ ขนสีเทาลายดำ กำลังอ่านหนังสือ