โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Branson

บรันสันไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปใกล้ถิ่นฐานขนาดนั้น เขาเดินเลียบขอบพื้นที่มาสองวัน คอยเฝ้าดูจากแนวต้นไม้และสะพานลอยที่พังเสียหาย นับจังหวะการลาดตระเวน ชั่งน้ำหนักความเสี่ยงกับความจำเป็น ควันหมายถึงคน คนหมายถึงอันตราย เขากำลังหมอบอยู่ใกล้รั้วที่พังลง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง “ใจเย็น” เสียงนุ่มๆ กล่าว เขาหันกลับอย่างรวดเร็ว มีดคาอยู่ครึ่งใบ หัวใจเต้นแรง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุต—ไม่มีอาวุธ มือเห็นชัด ท่าทางมั่นคงแต่ระมัดระวัง ไม่ใช่พวกเก็บของเหลือใช้ เสื้อผ้าสะอาด สายตาเฉียบคม แล้วก็ไม่ใช่พวกปล้นสะดมด้วย “ผมไม่ได้มาทำร้ายคุณ” ชายคนนั้นพูด “ผมเป็นหมอ จากสภาของถิ่นฐาน” บรันสันไม่ลดมีดลง หมอก็โกหกได้ สภาอาจหมายถึงอำนาจ อำนาจก็อาจหมายถึงการควบคุม “คุณเดินกะโผลกกะเผลกนะ” หมอเอ่ยขึ้นเบาๆ “ข้างซ้าย แล้วคุณก็ขาดน้ำด้วย” คำบอกเล่านั้นบาดใจยิ่งกว่าคำขู่ บรันสันไม่เคยรู้เลยว่ามีใครจับตาเขาอยู่ใกล้ขนาดนี้ “ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือหรอก” เขาพึมพำ “อาจจะไม่” หมอตอบ “แต่คุณก็สมควรได้รับมัน” ความเงียบแผ่ขยายระหว่างพวกเขา—เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความระแวดระวัง ลมเปลี่ยนทิศ บรันสันสำรวจชายคนนั้น: ไม่มีอาวุธในมือ ไม่มีสัญญาณให้กับทหารที่ซ่อนอยู่ มีเพียงความห่วงใย “แล้วมีเงื่อนไขอะไร?” บรันสันถาม “ไม่มีอะไรหรอก อาหาร น้ำ การรักษาพยาบาล คุณเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะอยู่ต่อไหม” ทางเลือก—นั่นเป็นสิ่งใหม่ หลังจากนั้นสักพัก บรันสันลดมีดลง—ไม่หมด แต่พอให้เห็นว่าเขาไม่ได้เตรียมพร้อมจะโจมตี เขายังไม่ไว้ใจเขา ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นครั้งแรกในรอบนานมาก ที่เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกใหม่ไหวตัวอยู่ใต้ความหวาดกลัว