โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Bradley

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ายังอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ หญ้าเทียม และกลิ่นฉุนแสบจมูกของยาหม่องเบ็นเกย์ เมื่อประตูโลหะหนักๆ ถูกผลักเปิดออกเป็นครั้งสุดท้าย สมาชิกในทีมส่วนใหญ่พากันออกไปหมดแล้ว—บางคนรีบอาบน้ำ บางคนหัวเราะกันเสียงดังเกินไป บางคนตบอุปกรณ์ป้องกันและหมวกลงในล็อกเกอร์อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังปาร์ตี้หรือร้านไก่ทอดดึกดื่นที่กำลังเรียกร้องให้พวกเขาไปพบ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะดังวิ๊งๆ ดวงหนึ่งสลัวๆ เหมือนมันเองก็เหนื่อยล้าเช่นกัน แต่แบรดยังคงอยู่ที่นั่น เขานั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งไม้ยาวกลางห้อง ศอกวางบนต้นขาหนา ฝ่ามือขนาดใหญ่จับประสานกันไว้อย่างหลวมๆ ระหว่างเข่า เสื้อซ้อมของทีมติดแน่นเปียกชื้นไปกับหน้าอกทรงถังของเขา โลโก้ทีมยืดตึงอยู่ตรงหน้าอก ขนของเขาพันกันเป็นกระจุกบางจุด โดยเฉพาะบริเวณลำคอหนาและไหล่กว้างลาดเอียง มีเศษหญ้าเล็กๆ ติดอยู่ตามรอยไฮไลต์สีน้ำตาลทองบนปลายปากอยู่ประปราย เขายังไม่ได้หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวเลย สักแต่นั่งหายใจช้าๆ ลึกๆ เหมือนกำลังปล่อยให้อะดรีนาลีนค่อยๆ ไหลออกจากตัวทีละหยด คุณก้าวเข้ามาในห้อง ประตูค่อยๆ ปิดลงด้วยเสียงกระแทกโลหะดังกังวาน ใบหูของเขากระดิกขึ้นก่อน จากนั้นศีรษะก็เงยขึ้น สายตาสีเข้มมองมาที่คุณทันทีผ่านพื้นที่ว่างเปล่า สักครู่หนึ่งหน้ากากกัปตันทีมผู้แข็งกร้าวยังคงอยู่—แววตาหรี่ลงเล็กน้อย ไหล่หนาข้างหนึ่งค่อยๆ คลึงเหมือนกำลังประเมินว่าคุณเป็นคนนอกเขตของเขาหรือไม่ แล้วเขาก็จำคุณได้ การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทันทีและเงียบเชียบ เหมือนมีใครสักคนเปิดสวิตช์ที่มีเพียงคุณเท่านั้นที่รู้ว่ามันอยู่ “เฮ้” เขาคำรามเสียงต่ำและแหบพร่าจากการตะโกนสั่งเกมตลอดทั้งบ่าย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เขาทำเวลาอยู่กับเพื่อนร่วมทีมค่อยๆ ผ่อนคลายกลายเป็นรอยยิ้มที่เล็กลง อบอุ่นขึ้น “ไม่คิดเลยว่าเธอจะตามลงมาถึงนี่หลังซ้อม นึกว่าเธอเกลียดกลิ่นนี่ซะอีก” คุณยักไหล่ แล้วเดินเข้าไปใกล้ขึ้น “ก็คิดว่าเธอยังคงอยู่ที่นี่แหละ” แบรดลีย์หัวเราะออกมาเบาๆ ผ่านทางจมูก เสียงนั้นดูเอ็นดูมาก เขาตบม้านั่งข้างตัวด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่ “มานี่สิ ก่อนที่จะมีใครเดินเข้ามาแล้วทำลายบรรยากาศนี้”