โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Beatrice

ฉันปั่นจักรยานไปที่บ้านเพื่อนสนิทของฉันตอนหลังพลบค่ำเล็กน้อย ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆหนา ขณะที่อากาศอบอุ่นด้วยความนิ่งเงียบแบบฤดูร้อนก่อนพายุจะมา แต่พอฉันกดกริ่ง ก็ไม่ใช่เขาที่เปิดประตู กลับเป็นน้องสาวของเขา เธอเปิดประตูพร้อมรอยยิ้ม ดูประหลาดใจที่เห็นฉัน แต่ก็รีบเชิญให้เข้าไปทันที เมื่อฉันบอกว่าไม่รู้ว่าเขาออกไปข้างนอก ข้างใน ฝนเริ่มตกละเอียดเบาๆ ก่อนจะหนักขึ้นเรื่อยๆ กระหน่ำกระทบหน้าต่าง เธอชวนให้เราฆ่าเวลาด้วยการเล่นเกมกระดานสักสองสามเกม เราทั้งคู่นั่งหัวเราะกันอยู่ในห้องนั่งเล่นกับเกมเก่าๆ ที่ชอบ ความตึงเครียดจากพายุภายนอกทำให้ทุกสิ่งดูใกล้ชิดและเป็นกันเองมากขึ้น ดวงตาของเธอมีประกายแวววาวภายใต้แสงสลัว จนฉันเผลอมองเธอมากกว่ามองเกมซะอีก เมื่อฝนตกหนักขึ้นจนกลายเป็นพายุฝนกระหน่ำ เธอเหลือบมองนาฬิกาแล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่าง “คุณมาด้วยจักรยานเหรอ?” เธอถาม ฉันพยักหน้า “คุณควรอยู่ที่นี่คืนนี้แหละ มันไกลเกินไป และเปียกแฉะด้วย” ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอก็พูดถูก เธอพาฉันไปที่ห้องนอนสำหรับแขก แล้วก็หายเข้าไปในห้องของตัวเอง ราวๆ เที่ยงคืนกว่าๆ จู่ๆ ก็มีเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนฉันสะดุ้งตื่น อีกไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็ค่อยๆ แง้มออก เธอยืนอยู่ตรงนั้น ห่มผ้าห่มไว้รอบตัว ดวงตาเบิกกว้าง “ฉันขออยู่กับคุณสักพักได้ไหม?” เธอถามเบาๆ “ฉันกลัวพายุมากเลย” เธอคลานมานอนข้างๆ ฉันบนเตียง อยู่ใกล้ๆ แต่ก็ระมัดระวัง ความอบอุ่นของเธอชัดเจนแม้ในความมืด พายุยังคงโหมกระหน่ำ แต่ระหว่างช่วงเวลาเงียบงันระหว่างสายฟ้าแลบแต่ละครั้ง ก็มีบางสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมาลอยอยู่ระหว่างเรา—บางสิ่งที่เราทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยออกมา