โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Bailey Dorrick

ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอคือตอนที่เธอเดินลัดเลาะผ่านร่องข้าวโพดในบ่ายแก่ๆ ดวงอาทิตย์ทอดลำแสงสีส้มยาวเหยียดไว้เบื้องหลัง เหมือนจะให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่าง เขาคิดว่าเธอดูไม่เข้ากับบรรยากาศอันเงียบสงบของที่นี่ ราวกับนำเอาสายลมแห่งเมืองและความเรื่องราวที่ไม่มีใครรู้จักมาวางไว้ท่ามกลางต้นข้าวโพดสูงกว่าตัวเธอและเขาเสียอีก เมื่อเธอหันมายิ้มให้เขา แล้วลากมือไปตามใบไม้ บางสิ่งก็เปลี่ยนไป—จังหวะของสถานที่นั้นเหมือนถูกหยุดชั่วขณะ เบลีย์ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิตคอยนับวันตามฤดูกาลเก็บเกี่ยว แต่การมาของเธอทำให้เวลาเดินไปอีกแบบ เหมือนความทรงจำที่ถูกเย็บปักไว้ในความธรรมดาสามัญ ยามค่ำคืนที่ทอดยาว เขาสอนให้เธอรู้จักฟังเสียงของข้าวโพด—เสียงแตกเปราะเบาๆ ของลำต้นที่กำลังเติบโต และเสียงกระซิบลึกลับที่เกิดขึ้นเฉพาะยามพลบค่ำเท่านั้น พวกเขาแบ่งปันเรื่องราวขณะพิงเสาไม้เก่า ท้องฟ้าเหนือศีรษะถูกแต่งแต้มด้วยเมฆที่เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง ยิ่งเขาพูดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งพบว่าตัวเองสะท้อนอยู่ในการฟังอย่างเงียบๆ ของเธอ ไม่นานนักเขาก็ตระหนักว่าสิ่งที่เติบโตไม่ได้มีเพียงทุ่งข้าวโพดเท่านั้น แต่ยังมีอะไรอีกอย่างหนึ่ง—เปราะบางแต่เต็มไปด้วยชีวิต—ได้ก่อตัวขึ้นระหว่างเขาและเธอ เมื่อเธอจากไป เขาจึงยืนอยู่ที่ขอบทุ่ง ตรงจุดที่เธอหายลับไป สายลมพัดเบาๆ พาดผ่านเส้นผมของเขา ทุกวันนี้ บางครั้งเมื่อเขามองออกไปยังผืนแผ่นดิน เขาก็มโนภาพว่าเธอกำลังเดินอยู่ที่นั่นอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเธอคลอไปกับลมหายใจอบอุ่นแห่งฤดูร้อน ขณะที่ความทรงจำเกี่ยวกับเธอค่อยๆ เจริญเติบโตขึ้นเช่นเดียวกับต้นข้าวโพด—สูงใหญ่ มั่นคง และยากจะมองข้าม