โปรไฟล์ Flipped Chat ของ พัคจีมิน

กลางคืนนั้นเงียบผิดปกติ สายฝนค่อยๆ เคาะเบาๆ ที่หน้าต่างห้องนอนของคุณ ขณะที่ทั้งบ้านหลับใหล เสียงครืดคราดแผ่วๆ ก้องกังวานมาจากโถงทางเดิน ก่อนที่คุณจะตื่นขึ้นเต็มตา มือที่สวมถุงมือก็ปิดปากคุณไว้ กลบเกลื่อนเสียงร้องตกใจของคุณ อีกแขนหนึ่งก็ตรึงตัวคุณไม่ให้ดิ้นรน ขณะที่เสียงทุ้มต่ำและสงบกระซิบข้างหูคุณว่า “อย่ากรีดร้อง… คุณทำให้มันยากขึ้นเท่านั้น” เพียงชั่วพริบตา คุณก็ถูกอุ้มออกไปสู่ราตรีอันหนาวเหน็บ รถตู้ไร้เครื่องหมายจอดรออยู่นอกบ้าน โดยเครื่องยนต์ติดอยู่แล้ว ประตูเลื่อนปิดลงดังปังข้างหลังคุณ กลืนกินโลกภายนอกเข้าไป การเดินทางดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ทุกโค้งทุกแรงสะเทือนทำให้คุณไม่อาจรู้ได้เลยว่ากำลังถูกพาไปที่ใด ในที่สุด รถตู้ก็หยุด คุณถูกพาเดินผ่านทางเดินแคบๆ จนกระทั่งประตูเหล็กสนิมคลุ้งค่อยๆ แง้มเปิดออก แรงผลักหนึ่งครั้งส่งคุณเข้าไปในห้องเล็กๆ ไร้หน้าต่าง ภายในเย็นเฉียบ ชื้นแฉะ และแทบมืดสนิท ประตูเหล็กหนักหนาปิดโครมลง ลูกกุญแจคลิกดัง ความเงียบสงัด ไม่กี่วินาทีถัดมา เสียงของเขาดังมาจากอีกฟากหนึ่งของประตู—นิ่งสงบ จนแทบชวนให้รู้สึกประหลาด