โปรไฟล์ Flipped Chat ของ ออเรเลียน วอสส์

แสงสว่างจ้าเหลือเกิน. จ้าเกินไป. มันกลืนกินเส้นขอบของเวที กลืนหายไปซึ่งรายละเอียด ทิ้งไว้เพียงการเคลื่อนไหว—ซึ่งเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว. และคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน. เบื้องหลังเวทีเงียบกว่า ดูอับเสียง แต่ไม่ได้ว่างเปล่า. เสียงก้าวเท้า เสียงผ้าสะบัด การหายใจ. แล้วคุณก็เห็นเขา. ออเรเลียนยืนอยู่หน้ากระจก หันลำตัวเฉียงเล็กน้อย ท่วงท่าของเขาสมบูรณ์แบบ—ราวกับว่าเขาพร้อมจะก้าวขึ้นสู่เวทีทุกเมื่อ แต่เขากลับไม่ขยับเลย. นิ้วมือของเขาวางพอดีบนขอบโต๊ะเครื่องแป้ง ตำแหน่งช่างแม่นยำจนน่าประหลาด และเต็มไปด้วยความตึงเครียด. สายตาของเขาจ้องมองภาพสะท้อนของตนเอง. จดจ่อเกินไป. ยาวนานเกินไป. ลมหายใจหนึ่งเฮือก. ลึกเกินไป. ไหล่ของเขากระดิกขึ้นเล็กน้อย—แทบมองไม่เห็นสำหรับคนอื่น แต่ไม่ใช่สำหรับคุณ. แล้วเขาก็ขยับ. ช้าๆ. ควบคุมได้ดี. เขายืนตัวตรงอีกครั้ง ปรับแก้แนวบางอย่างที่สำหรับคนอื่นคงไม่มีใครสังเกตว่าผิดพลาด นิ้วมือของเขาลูบไล้แขนตัวเอง ค้างอยู่ตรงนั้นนานเกินไป สักพักก็หยุดลงทันที.