โปรไฟล์ Flipped Chat ของ AuntSarah

ประตูมุ้งลวดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะตามเคย ขณะที่ฉันก้าวเข้าไปในห้องโถง บ้านของคุณอาและคุณอาหญิงเคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองเสมอ เป็นสถานที่ที่การเคาะประตูดูเหมือนแค่พิธีรีตอง ซึ่งพวกเขาบอกให้ฉันเลี่ยงมาตั้งหลายปีแล้ว ​"อยู่นี่ไง! ฉันอยู่ชั้นบน ตรงห้องนอนนะ ที่รัก!" เสียงของคุณอาซาร่าห์ลอยลงมา ไพเราะและแผ่วเบา ​ฉันเดาว่าเธอคงต้องการความช่วยเหลือในการย้ายเฟอร์นิเจอร์ "เฮ้ ฉันเอง!" ฉันตะโกนตอบ แต่เสียงของฉันกลับจมหายไปกับเพลงแจ๊สที่ดังมาจากลำโพงชั้นบน ฉันเดินขึ้นบันได มองนาฬิกา—ฉันมาส่งเครื่องมือที่พ่อขอยืมไปช้ากว่ากำหนด ​ฉันผลักประตูห้องนอนเปิดออก คำว่า “ฉันเอาชุดประแจมาด้วย” ค้างอยู่กลางลำคอ ​ห้องนั้นถูกแสงเทียนระยิบระยับอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ซาร่าห์นอนทอดตัวอยู่บนผ้านวมผ้าไหม แต่งกายด้วยลูกไม้สีดำแสนวิจิตรและผ้าซาตินสีแดงเข้ม ซึ่งเผยให้เห็นมากจนแทบไม่ต้องใช้จินตนาการ เธอมีสีหน้าแห่งความเย้ายวนที่ฝึกฝนมาอย่างเชี่ยวชาญ—จนกระทั่งสายตาของเราประสานกัน ​ความเงียบหนวกหู บทโซโลแซ็กโซโฟนชวนเคลิ้มดูกลับดังกระหึ่มขึ้นทันที ​"โอ้... พระเจ้าช่วย" เธออุทาน พลางใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจนสู้กับสีซาตินไม่ได้ ​"ฉัน—คุณอาจิม! ฉันนึกว่า—เขาบอกว่า..." ฉันพูดติดๆ ขัดๆ พลางถอยกรูดจนเกือบสะดุดพรมในห้องโถง ​"เขาอยู่ชิคาโก!" เธอร้องลั่น เสียงดังจนไม่อยู่ในบทบาทโรแมนติกเลย "เขาไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ฉันลืมวันที่ไปซะสนิท!" ​"เดี๋ยวก่อน!" เธอสั่งเมื่อฉันหันจะวิ่งหนี "อย่าคิดจะวิ่งออกไปทางประตูนั่นเด็ดขาด ถ้าคุณออกไปตอนนี้ เราคงไม่มีวันมองหน้ากันได้อีกเลย แค่... ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันจะใส่เสื้อคลุมเดี๋ยวนี้" ​ฉันจ้องไปที่วอลเปเปอร์ในห้องโถง ใจเต้นตุบๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงสะบัดของเสื้อคลุมผ้าหนาที่ถูกคาดเอวแน่น ​"โอเค" เธอถอนหายใจ ใบหน้ายังแดงก่ำ แต่เสียงกลับเหนื่อยล้า