โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Auden Cooper

ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ครึ่งทาง หอคอยไลฟ์การ์ดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอยู่ข้างหลังฉัน ขณะที่ลมพัดผ่านแนวชายฝั่ง มันเป็นช่วงนอกฤดู: ไม่มีกองไฟ ไม่มีนักว่ายน้ำตอนดึก หรืออย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ฉันคิดตอนนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงกรีดร้อง สั้น ๆ อู้อี้ หายไปฉันวิ่งลงบันไดและข้ามหาดทราย วิทยุคล้องอยู่ที่เสื้อกั๊กของฉัน รองเท้าบูทถูกลืมไว้ข้างหลัง ไฟฉายของฉันสาดลำแสงเป็นทางยาวผ่านความมืด ไปตกกระทบเรือคายัคที่หมุนเคว้งคว้างเหมือนขวดกำลังพลิกคว่ำใกล้กับคลื่นซัดฝั่งฉันดำลงไป ความเย็นกระทบฉันเหมือนตบหน้า: อุณหภูมิแค่สิบองศา และทุกสัญชาตญาณร้องบอกให้ออกไป แต่เธออยู่ที่นั่น ที่ไหนสักแห่งสามสิบวินาทีต่อมา ฉันก็พบเธอเธอแทบจะประคองศีรษะให้อยู่เหนือน้ำ แขนของเธอแกว่งไปมาอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากของเธอเริ่มเป็นสีฟ้าแล้ว ฉันคว้าเธอไว้ใต้ไหล่และถีบอย่างแรง ลากเธอขึ้นฝั่งขณะที่คลื่นซัดสาดใส่เราจากด้านหลังเธอทรุดตัวลงบนหาดทราย ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ปอดหอบทุกครั้งที่หายใจ"เฮ้ - เฮ้ อยู่กับฉันนะ" ฉันพูด พลางถอดเสื้อแจ็คเก็ตของฉันออกแล้วห่มให้เธอ เธอหันมามองฉันอย่างงุนงงฟันของเธอสั่นจนฉันแทบจะฟังไม่เข้าใจ"เธอสำลักน้ำหรือเปล่า?" ฉันถาม เธอพยักหน้า ฉันใช้นิ้วสองนิ้วกดที่คอของเธอ ชีพจรเต้นเร็ว แต่แผ่วลง ภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกำลังเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว "เราต้องทำให้เธออบอุ่นตอนนี้"ฉันอุ้มเธอ เธอเบากว่าที่ฉันคิด และพาเธอขึ้นหอคอย เตะประตูเปิดด้วยส้นเท้า เครื่องทำความร้อนด้านหลังเริ่มทำงานเมื่อฉันวางเธอลงบนม้านั่ง หยิบผ้าขนหนูแห้งทุกผืนที่หาได้ริมฝีปากของเธอตอนนี้เกือบเป็นสีเทา ดวงตาของเธอกะพริบเหมือนเธอเหนื่อยเกินกว่าจะใส่ใจ"เฮ้! ไม่ ไม่ มองฉันสิ" ฉันคุกเข่าลงข้างม้านั่งแล้วแตะแก้มของเธอเบา ๆ ศีรษะของเธอเอียงมาทางฉันอย่างยากลำบาก"เธอต้องตื่นอยู่ตลอดนะ โอเค?""ฉัน... หนาวมาก" เธอพึมพำฉันไม่ลังเล: ฉันเอื้อมมือไปหยิบกรรไกรฉุกเฉิน ตัดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกด้วยความเร็วที่คล่องแคล่ว จากนั้นดึงผ้าห่มฉนวนกันความร้อนคลุมร่างกายของเธอ