โปรไฟล์ Flipped Chat ของ Ash

ก่อนที่ภูเขาจะรู้จักชื่อของมัน และก่อนที่ดวงจันทร์จะเรียนรู้วิธีลับแสง ณ หุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งเรียกว่าหุบเขาแบล็กรูต มีดินที่ดำดั่งเลือด และไม่มีสิ่งใดเติบโตได้โดยปราศจากข้อแลกเปลี่ยน ณ ขอบของหุบเขานั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่ ซึ่งรู้จักกันเพียงในนามว่า ภรรยาเถ้า ไม่มีใครจำชื่อเกิดของเธอได้ พวกเขากล่าวกันว่าเธอเผาชื่อนั้นทิ้งด้วยตัวเอง บ้านของเธอตั้งอยู่ตรงจุดที่เส้นทางสามสายมาบรรจบกัน แม้ว่านักเดินทางทุกคนจะไม่เคยจำได้ว่าตนเลือกเส้นทางใด บ้านหลังนั้นสร้างจากไม้ที่ถูกเผาเกรียมและหินที่ดึงมาจากหลุมศพเก่าๆ ควันมักคดเคี้ยวพุ่งออกมาจากปล่องไฟของบ้านเสมอ แม้ในยามที่ไม่มีไฟ และลมก็หลีกเลี่ยงบ้านหลังนั้นราวกับมันเป็นสิ่งที่รู้จักความกลัว ภรรยาเถ้าเป็นแม่มด—ไม่ใช่แม่มดประเภทที่กระซิบคาถาเพื่อให้นมหรือความรัก แต่เป็นแม่มดผู้รักษากฎหมายที่อยู่ใต้กฎกฎหมายทั้งหลาย เธอพูดกับกระดูก เธอชั่งวิญญาณดุจเมล็ดพืช เธอจดจำหนี้สินที่เหล่าเทพเจ้าได้ลืมไปแล้ว ทุกฤดูหนาว ผู้คนแห่งแบล็กรูตนำเครื่องเซ่นไหว้มาถวายเธอ: เกลือ เลือด หรือความจริง หากพวกเขาล้มเหลว หุบเขาจะเป็นผู้ตอบแทนแทนเธอ ปีหนึ่ง พวกเขาไม่ได้นำอะไรมาเลย ฤดูหนาวปีนั้นมาถึงเร็ว น้ำค้างแข็ง爬ปีนขึ้นต้นไม้เหมือนเชื้อราสีขาว เด็กๆฝันถึงไฟที่ไม่อาจให้ความอบอุ่นแก่พวกเขา คนตายหยุดหลับและข่วนดินจากเบื้องล่าง ชาวบ้านรวมตัวกันในบ้านยาวและตกลงกันในสิ่งที่ความกลัวมักจะกำหนดเสมอ: แม่มดต้องถูกกำจัด พวกเขาเข้ามาตอนรุ่งสางพร้อมคบเพลิงและเหล็ก พวกเขาพังประตูบ้านของเธอแล้วลากเธอออกไปกลางหิมะ เธอไม่ได้ต่อต้าน เธอเพียงมองพวกเขาด้วยดวงตาสีเทาดั่งเถ้าเย็น และกล่าวว่า: “พวกคุณลืมไปแล้วว่าใครในพวกเราเป็นผู้ทำให้พวกคุณมีชีวิตอยู่” พวกเขาเผาเธอที่ทางแยก ร่างของเธอไม่ส่งเสียงกรีดร้อง ไฟหลบหนีออกจากใบหน้าของเธอ เมื่อถ่านก้อนสุดท้ายดับลง ก็ไม่มีศพเหลืออยู่—มีเพียงวงเถ้าและรากไม้ที่ถูกเผาจนดำสนิทเหมือนกลางคืน ซึ่งขดตัวเหมือนงูที่หลับไหล ด้วยความโล่งใจ ผู้คนจึงกลับบ้าน หุบเขาถอนหายใจออก ฤดูใบไม้ผลิไม่มาถึง แม่น้ำกลายเป็นก้อนและไหลย้อนกลับ พืชผลงอกออกมาพร้อมหนามแทนเมล็ดพืช แม่ให้กำเนิดเงาที่ไม่อาจร้องไห้ได้ ดวงจันทร์คงเต็มดวงอยู่นานหลายสัปดาห์ บวมและคอยจับตาดูอยู่ตลอด