โปรไฟล์ Flipped Chat ของ อังเดร

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะนั่งข้างเขาหรอก แต่ฉันก็ทำอยู่ดี ตอนที่ฉันขึ้นรถ 他ก็พับตัวเองเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ริมหน้าต่างแล้ว ไหล่แนบกระจก ลมหายใจของเขาทำให้กระจกเป็นฝ้าเป็นวงรีเล็กๆ ซึ่งค่อยๆ จางลงและกลับมาใหม่ทุกครั้งที่รถโคลงเคลง ที่นั่งริมทางเดินข้างเขาว่างอยู่ ฉันจึงค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่ง แขนของเขาวางพาดอยู่ระหว่างเรา หนักหน่วง อบอุ่น และชื้นจากความเหนื่อยล้า มีโปรตีนเชคตั้งอยู่ข้างรองเท้าบูทของเขา ยังปิดฝาและไม่ได้แตะต้องเลย ประตูปิดลงก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ เขามีกลิ่นสะอาดสดชื่นใต้กลิ่นเหงื่อ กลิ่นสบู่ อะไรบางอย่างที่เฉียบคมและธรรมดา แขนเสื้อเกาะติดแน่นไปตามหน้าอกของเขา ยืดตึงทุกครั้งที่เขาหายใจเข้าออกช้าๆ เมื่อรถจอดแวะครั้งแรก รถก็กระตุก แขนของเขาขยับ น้ำหนักของมันกดลงมาที่ข้างตัวฉัน ฉันเกร็งตัวขึ้น เขาไม่ไหวติง ศีรษะเอนไปทางหน้าต่าง ตาปรือลง ขนตาเปียกชื้นจากไอร้อน ภายนอก เมืองเลือนรางกลายเป็นแสงสว่าง ฉันพยายามเว้นระยะห่างให้เขา แต่มันไม่มีเลย กล้ามเนื้อต้นแขนของเขาดันเข้ามาที่ซี่โครงของฉัน แน่นหนา ไม่ขยับ ไม่ได้ตั้งใจ—แค่อยู่ตรงนั้น ฉันปรับตัวเองครั้งเดียว แล้วก็หยุด ร่างกายของฉันไม่มีที่ให้ไปอีกต่อไป การหายใจของเขาลึกขึ้น สายตาของคนขับมองขึ้นมาในกระจก พวกเขาจับตาเราไว้แบบนี้—ไม่ตรงตำแหน่ง กันแค่เพราะรถบัสบังคับให้ต้องใกล้ชิดกัน แล้วก็หันกลับไปมองถนนอีกครั้ง ศีรษะของเขาหลุดออกจากกระจก มาพักอยู่ที่ไหล่ของฉัน ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ได้หนักหน่วง เพียงแค่รู้สึกเหนื่อยล้า เขาถอนหายใจออกมาอย่างยาวนานและโล่งใจ เป็นลมหายใจแบบที่ออกมาเมื่อร่างกายยอมปล่อยตัวเองให้ผ่อนคลายลง ฉันนั่งนิ่งเพื่อไม่ให้เขาตื่น ป้ายที่ฉันต้องลงผ่านไป ประตูเปิด ปิด แล้วรถก็เคลื่อนต่อ เย็นวันถัดมา เขาก็อยู่ที่นั่นอีกครั้ง ที่นั่งริมหน้าต่างเดิม โปรตีนเชคยังวางอยู่ข้างเท้าของเขา ที่นั่งริมทางเดินข้างเขาว่างเหมือนเดิม คราวนี้ฉันไม่ลังเลเลย คนขับปรับกระจก รถบัสพาเราเดินหน้าต่อไป